

D2578

སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སུ་བཛྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བོ་དྷི་ཙི་ཏྟ་བྷཱ་བ་ཨརྠ་དྭ་ད་ཤ་ནིར་དེ་ཤ། བོད་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་དོན་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ནི། དོན་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོན་ཏེ། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། ཅིའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཅི་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། །གང་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། །གང ལ་བརྟགས་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་།བརྟགས་ནས་ངེས་པའི་དོན་བསྟན་པ་དང་། ངེས་པའི་དོན་ལ་བསྒོམ་པ་དང་། །བརྒྱུད་པའི་ཐབས་ཀྱིས་ངེས་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མི་ཐོབ་ཅིང་དགེ་བ་ཆུད་ཟ་བར་བསྟན་པ་དང་། མོས་པ་ཙམ་སྐྱེས་པས་ ཀྱང་ཡོན་ཏན་མང་པོ་ཐོབ་པ་དང་།ལོག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་བསྟན་པ་དང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོ་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི། སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་ བཤེས་གཉེན་གྱིས་བརྩམས་པ་ལ་བགེགས་མི་འཇུག་ཅིང་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གིས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི། བདག་མེད་གཉིས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཆོས་དབྱིངས་སྐུ་བརྙེས་པ། །ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏེ། གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཉིད་མ་ནོར་བར་རྟོགས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཐོབ་པས་དེའི་ཤེས་བྱ་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ཐ་མི་དད་པའི་སྐུ་ཡང་བརྙེས་པའོ། །ཆོས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི། ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཞི་བ་འདི་ལ་བསལ་ཞིང་བླང་མེད ལམ་མཆོག་སྟེ།།ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནི། །སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་སྟེ། འདི་ལ་སྐྱོན་བསལ་ཞིང་ཡོན་ཏན་བླང་དུ་མེད་དེ། བླང་དོར་མེད་པ་ནི་ཐར་བའི་ལམ་གྱི་ནང་ན་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དགེ་འདུན་ལ་ཕྱག་ འཚལ་བ་ནི།མི་ལྡོག་ས་ལ་སོགས་པའི་དབང་བཅུ་རྒྱལ་བ་ཀུན་དང་གཅིག་བརྙེས་པ། །ཞེས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ས་དང་པོ་འཁོར་བར་མི་ལྡོག་།ས་བརྒྱད་པ་མཚན་མར་མི་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་ཏེ། ས་བཅུ་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཚེ་ལ་དབང་བ་དང་ལས་ལ་དབང་བ་དང་། ཡོ་བྱད་ལ་ དབང་བ་ལ་སོགས་ཏེ།དབང་བཅུ་ཐོབ་པས་རྒྱལ་བ་ཀུན་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་པར་གཅིག་པས་གཅིག་བརྙེས་པའོ།

这是一段藏文佛教典籍的翻译，我将为您完整翻译：
阿阇黎文殊友所作圆满。印度堪布苏跋札与藏地译师法慧共同翻译、校对并确定。

梵文为：Bodhicitta-bhāvārtha-dvādaśa-nirdeśa
藏文为：修习菩提心十二义论
汉译：顶礼三宝。
此处以十二义阐明修习菩提心：
顶礼
为何应当了悟
了悟何物
以何了悟
依何观察而了悟
观察后显示决定义
于决定义修习
以传承方便了悟决定义
显示若无菩提心摄持则不得解脱且善业虚耗
仅生起信解亦获众多功德
显示邪入者为悲悯处
回向诸善根
其中顶礼分三种：即顶礼佛法僧三宝。阿阇黎文殊友为使著作无障圆满，以一偈颂显示：
顶礼佛陀："证得二无我，如来无分别智慧法界身"，此说明：正确通达人法二无我即是如来无分别智慧，获得此智慧即得与法界无别之身。
顶礼法："一切自性寂，此中无断取，最胜道"，此说明：一切烦恼与清净的自性即是寂灭一切戏论相，于此无有断除过失与获取功德，无取舍即是解脱道中最胜者。
顶礼僧："不退地等十力与一切佛同证得"，此说明：从初地不退转于轮回，八地不退转于相等，乃至住于十地菩萨获得寿命自在、业自在、资具自在等十种自在力，由于与诸佛同证法界故说"同证得"。

 །གནས་གསུམ་མཉམ་ཉིད་དེ་ལ་མཚན་མེད་ཡིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དད་པས་མོས། །ཞེས་སྨོས་པ་ལ་ཕྱག་གི་གནས་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མོ། །ཆོས་ཉིད་ནི་མ་ནོར་བའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དེ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་ཁྱད་པར་མེད་ཅེས་འབྱུང་བས་མཉམ་པ་དང་། དོན་དམ་པར་གཉིས་སུ་མེད་པས་མཉམ་པ་དེ་ལ་མཚན་མར་མི་འཛིན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་དང་པའི་དད་པ་དང་། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བཟུང་བའི་མོས་པས་ཕྱག་འཚལ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཉིས་པ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར། རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཕན་ཡོན་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕན་ཡོན་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུར་གནས་པའི་ཕན་ཡོན་དང་། མངོན་དུ་གྱུར་པ་འབྲས་བུའི ཁྱད་པར་གྱི་ཕན་ཡོན་དང་།རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ལམ་གྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་རྒྱུར་གནས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། སྟོན་པ་འཇིག་རྟེན་སྒྲོན་མར་གྱུར་པ་ཀུན་གྱིས་མཚུངས་པར་རབ་བསྔགས་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པའི་སྟོན་པ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་ནང་གི་ མུན་པ་སེལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲོན་མར་གྱུར་པ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་འདྲ་ཞིང་མཚུངས་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཕན་ཡོན་ཆེ་བར་བསྔགས་ཏེ།ཇི་སྐད་དུ་བསྔགས་ཤེ་ན། ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུའི་སྙིང་པོ་འདི། །དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་ནི། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་འཇམ་ཞེ་ན། ཟུག་རྔུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཇམ་པ་དང་། དེ་རྟོགས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དཔལ་དུ་གྱུར་པ་དང་། གཞོམ་པ་ནི་གཙང་བའི་དོན་ཏེ། སྐྱོན་དང་དྲི་མས་མ གོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྙིང་པོ་གོང་དུ་བསྟན་པ་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇམ་དཔལ་ཞེས་བྱ་བ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ནོར་བར་རྟོགས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་མ་ལུས་པའི་འབྱུང་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །བདེར་གཤེགས་མ་ལུས་ཡུམ་དུ་གྱུར་ པ་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ལམ་གཅིག་གོ།།ཞེས་སྨོས་ཏེ། ལམ་འདི་མ་རྟོགས་པར་ལམ་གཞན་གྱིས་འཚང་མི་རྒྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལམ་སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོའི་གཞིར་གྱུར་པ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཏེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་དང་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན།སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པའི་ཚོགས་སུ་མི་འགྲུབ་པས། སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་པར་ཡང་སྟོན་ཏོ།

我来为您翻译这段藏文：
"三处平等于彼无相意以净信敬仰"，此句中礼敬处即是三宝。法性是无误之道，是所应了知；诸佛菩萨是能了知者。由"能知所知无差别"之说而平等，胜义中无二故平等。以无执著相之意，以清净信心及如实通达之敬仰而作礼敬。
显示第二义：为何应当了悟？因具大利益故。利益有三种：作为因位的利益、现前果位的殊胜利益、显示解脱果一切基道之最胜。
其中因位利益："导师世间明灯者，一切同等极赞叹"等，即天人等导师、能除世间内外黑暗的智慧明灯者，皆同等一致地赞叹菩提心具大利益。
如何赞叹？诸法中为法之精要，此文殊童子心要，无论诸如来出世与否，诸法之法性本来安住，一切法之精要即是文殊童子。为何称"文殊"？因无刺故为"文"（柔和），证悟此则成一切众生之"殊"（庄严），"童"意为清净，因无过失垢染故。上述心要即是诸法之精要故。
所谓"文殊"，即无误通达菩提心之相，因是一切诸佛之生处故。"善逝无余母，诸佛一道"，说明不通达此道，以其他道不能成佛故。
"戒等波罗蜜道行海之所依"，戒等即十波罗蜜多及一切善法，若无菩提心摄持，则不能成就佛果资粮，故显示其为成佛一切福德资粮之基础。


 །མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་འབྲས་བུའི་དུས་ན་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བསྟན་པ་ནི། རྣམ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ ངང་ཚུལ་བསྒོམ་དང་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ནི།།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྤྲོ་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ། ངང་ཚུལ་མ་ནོར་བར་བསྒོམས་ཏེ། མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་དག་ཐོབ་ཅེ་ན་བློ་དང་ལྡན་ན་ནམ་ཞིག་སེམས་ཀྱི་དམ་པ་དེ་ནི་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ན། དེ་ལ་སྐུ་གསུམ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །ཤེས་རབ་ཀྱི་བློ་དང་ལྡན་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་ཏེ། སྐུ་གསུམ་གྱི་ནང་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ལ་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི སེམས་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་བྱེད་དམ་པར་གྱུར་པས་ཤེས་རབ་སྤྱན་ཞེས་ཀྱང་ནི་དེ་ལ་བྱ། །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ནང་ན། དམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཀུན་ གྱི་ནང་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་དམ་པ་ཡིན་པས།དེ་རྟོགས་པའི་ཤེས་བྱེད་ཀྱང་དམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤའི་སྤྱན་དང་ལྷའི་སྤྱན་ལ་སོགས་ཏེ། སྤྱན་ལྔའི་ནང་ན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །རྡོ་རྗེ་རྩེ་ མོ་མཆོག་ཉིད་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ།།རྡོ་རྗེ་ནི་སྲ་བ་དང་གཅོད་པ་སྟེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་མི་ཤིགས་པའི་ཕྱིར་སྲ་བ་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་གཅོད་ཅིང་སྤོང་བ་ཡིན་པས་ཡེ་ཤེས་ལ་བྱ་སྟེ། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་ནན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་བཞིའི་ནང་ ན་ཡང་མཆོག་གམ་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文：
现前果位时的殊胜功德显示为："清净菩提心之性相修习及功德殊胜"等。清净发心的菩提心之自性或性相如实修习，当现前时获得何等功德殊胜？具慧者何时现前彼胜心时，于彼三身中最胜之法身，佛如是说。具慧智者现前菩提心时，于报身等三身中最胜者即是法身，此即是彼菩提心，因为菩提心是一切功德善法之基础即法身故为最胜。
以其为殊胜能知故，亦称彼为慧眼。在一切能知所知中，最胜者即是慧眼。为何如此？因为在一切所知中，诸法精要之法性为最胜，能知解此者亦称为最胜。在肉眼、天眼等五眼中，现前菩提心相之慧眼最为殊胜。
金刚顶尊无分别智亦即是彼。金刚具坚固与断除义，因不为违品所坏故坚固，能断除一切障碍故称为智慧。在各别观察、作意精进等四智中，最胜或顶尊即是无分别智，此即是现前菩提心。


 །རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ལམ་གྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི། ཇི་སྙེད་འཕགས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ཆོས་སུ་བསྟན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྙེད་དུ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་ཏེ། ཁམས་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་སུ་བསྟན་ཅིང་བསྙད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་རྫོགས་ལས་དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དེ་ལས་བྱུང་། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྫོགས་ཤིང་མཐར་ཕྱིན་པར་རྟོགས་པ་ལས་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པར་འབྱུང་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབྲིང་དང་། ཆུང་ངུ་རྟོགས་ན་ཡང་། ཡོན་ཏན་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བྱུང་ཞིང་ཐོབ་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི། གྲོལ་བ་ཐར་པ་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་མི་ཐོབ་སྟེ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་གྲོལ་བ་ཐར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡང་ཡིན། འབྲས་བུ་མཆོག་གྲུབ་པའི་ལམ་ཡིན་པས་ཐར་པའི་ལམ་གྱི་ནང་ན་ཡང་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཕགས་པའི་རིགས་ཆེན་འཆི་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་འཕགས་པའི རིགས་ཀུན་གྱི་ནང་ན།འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་རིགས་ཆེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་རྣམ་གྲོལ་མཆོག་གི་ལམ་ཉིད་དོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ནི་དེ་ མེད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་མི་འབྱུང་བས།དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ནི། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཀུན་གྱི་ནང་ན་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དོན་གསུམ་པ་སྟོན་ཏེ། ཅི་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ།

我来为您翻译这段藏文：
关于显示一切解脱果之基础及道之殊胜："所有圣者解脱法中所显示者"等。凡是声闻、缘觉等三界解脱果功德法中所显示宣说者，皆从圆满菩提心中生起彼等功德。从圆满通达菩提心中生起圆满功德，若通达中等及小等菩提心，亦如是生起获得功德。未通达菩提心者，则连小小解脱也不能获得。因此，此为一切解脱之基础，因为是成就最胜果之道，故于解脱道中亦为最胜。
为何如此？"圣者大种性不死菩萨彼等一切"。在声闻等一切圣者种性中，因果大故，大乘称为大种性。因缘念无上大菩提故称为菩萨，彼等一切若无彼则不生。是故彼即解脱最胜道。若无彼菩提心则彼等菩萨不得生起，因此彼菩提心于一切解脱道中最为殊胜。
显示第三义：何为所应通达？即是菩提心。


 །དེ་ཡང་བསམ་པ་དང་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པས་བརྟགས་པའི་ ཡུལ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ།དེས་ན་ཀུན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཅི་འདྲར་བསྒོམ་པར་བྱ་བར་འགྱུར། །གོང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་ཆེ་ན། དུས་དང་གནས་ཀུན་དུ་ཅིས་ཀྱང་མི་ཤིགས་ལ། དེ་རྟོགས་ན་སྒྲིབ་པའི་དྲ་བ་གཅོད་པས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མ་ནོར་བར་རིག་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའ་ཞེས་ཀྱང་བྱ།བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་ཀྱང་བྱ་བ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་རིག་པའི་བླ་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་ལ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ནོར་བའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སེམས་པ་དེའི་ཚེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ པ་རྣམས་སུ་ཡང་སྣང་བས།བསྒོམ་པར་བྱ་གང་གིས་མ་ནོར་བསྒོམ་པར་འགྱུར། ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ། ཕྲ་ཤིང་ཤེས་དཀའ་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོའི་ལམ་འདི་མི་རྟོག་རྟོག་ལས་འདས། །བློ་རྩིང་ཞིང་ཤེས་རབ་ཞེན་པས་མི་རྟོག་པས་ཕྲ་ཞིང་ཤེས་པར་དཀའ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་དང་ པོའི་ལམ་དུ་འཇུག་ཅིང་ཞུགས་པའི་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་འདི་ནི་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ལ།།མི་རྟོག་པའི་ཡུམ་ཡང་མ་ཡིན་པས། རྟོག་པ་དང་མི་རྟོག་པ་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བརྟག་པར་དཀའ་ཞིང་བསྟན་པར་དཀའ་ལ་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་དང་བྲལ་ཏེ། སེམས་ཀྱིས་བརྟག་པར་དཀའ་ཞིང་ཚིག་གིས་བསྟན་པར་ཡང་དཀའ་ལ། ཚིག་གིས་དོན་ཡང་སྟོན། ཚིག་དེ་དོན་མ་ཡིན་པས་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཚིག་གིས་མི་ཕེབས། གཞན་དང་བྱིས་པ་ཀུན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཡང་། །དོན་ནི་ཐ་སྙད ལས་འདས་པ་ཡིན་པས།ཚིག་གིས་མི་ཕེབས་ཤིང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་གཞན་པ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཡང་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ནི་ཡོད་དོ། །དོན་བཞི་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ཡོད་ན་གང་གིས་ རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན།འཁྲུལ་པའི་རྟོག་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས། འཕགས་པ་དང་མཁས་པའི་ལུང་དང་། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ། ལོ་རྒྱུས་ཀྱིས་བརྟགས་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། སྟོན་པའི་ངེས་པའི་ལུང་དང་། བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་མན་ངག་དེ་ཉིད་དོན་འདིར་བལྟ། ། སྟོན་པས་བཀྲི་བའི་དོན་དུ་མ་ཡིན་གྱི་ངེས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པའི་ལུང་དང་། བླ་མ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ནོར་བར་རྟོགས་པའི་ཉམས་ཀྱི་མན་ངག་དང་། དེ་ཉིད་ལ་མ་ནོར་བའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་སྐབས་འདིར་བལྟའོ།

我来为您翻译这段藏文：
此亦显示超越思维言说故非观察之境。因此，于一切时应如何修持金刚萨埵？如上所说若有如是大利益，于一切时处皆不坏，通达此则能断障碍网故为金刚；如实了知心性故称金刚萨埵，亦称菩提心。由于不了知心之相故，从无明方便门中，显现一切烦恼法，当思维心性无误之金刚时，亦显现为圆满解脱果，应修持何者而成无误修持？
对此问答：微细难知大仙道，超越分别无分别。因粗浊慧执著故不能分别微细难知，此乃自他最初入道之大仙佛陀之道，非是分别境，亦非无分别境，超越分别与无分别，是故难以观察难以显示，远离言说名言，心难观察语难显示。语虽显义，语非是义，故远离言说名言，语不能及。虽非他人及凡夫之行境，义超言说故，语不能及，除大乘外，非声闻等及诸异生凡夫之行境，然有知解方便。
显示第四义：若有如是了解方便，应由何者了解？因迷乱分别非为量故，应由圣者智者教言及诸事物如实义理、历史观察而了解：当观佛陀决定教言及诸上师教授此义。非为引导而说之教言，乃决定义之教言，及诸智者上师无误证悟之窍诣，于此当观修持无误义之菩提心。


 །འཁྲུལ་པའི་རྟོག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏེ། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་རྒྱུ་ཡིས་དངོས་པོ་འཇིག་ཅིང་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྤྱོད་པ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྒྱུས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་འཇིག་ཅིང་སྤྱོད་དེ་ཐ་མར་ཡོད་པ་ཞིག་དུ་གྲུབ་བམ། མེད་པ་ཞིག་ཏུ་གྲུབ མཐའ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་འགྱུར་ཞེས་དཔྱོད་པ་ནི།དེ་ཉིད་རྟོག་པ་རྒྱུན་འབྲངས་སྤྱོད་ཡུལ་ཚད་མར་གཞག་ནས་བློ་ཡིས་འཇིག་བྱེད་དེ། །གོང་མ་ལྟར་དཔྱོད་པ་དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པའི་རྒྱུན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། ནོར་བའི་རྟོག་པས་ལོག་པར་མཐོང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཚད་མར་བཟུང་ ནས།ལོག་པའི་བློ་ཡིས་འཇིག་ཅིང་སྤྱོད་དེ། དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་མཐོང་བའི་ཚེ། བདག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས་ཅིའི་ཕྱིར་སྦྲུལ་མེད་ཅེས་རང་གི་འཁྲུལ་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མར་བཟུང་བ་ནི་ཚད་མར་མི་རུང་བ་དང་འདྲའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟོག་མཐའ་མེད་ཕྱིར་དཔྱོད་ མཐའ་མེད་དེ་སྙིང་པོ་མེད་ན་ཚད་མ་གང་།།རྟག་པའི་སེམས་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐར་ན་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་སྤྱོད་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་པས་དཔྱོད་མཐའ་མེད་དེ་སྙིང་པོར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་ན་ཚད་མར་གང་གཞག་།དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་བརྟགས་པའི་ཐ་སྙད་རྣལ་འབྱོར་ལམ་འདིར་ མི་དགོས་སོ།།ཚད་མར་མི་རུང་བ་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པ་སྣང་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱིས་བརྟགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་ཚད་མར་འཇོག་པ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་སྐབས་འདིར་ནི། འཇིག་རྟེན་འཁྲུལ་པའི་ཐ་སྙད་དག་ མི་དགོས་སོ།།དོན་རྣམ་པ་ལྔ་དངོས་པོ་གང་བརྟགས་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་བརྟག་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་ བརྟག་པ་དང་འཁྲུལ་པ་སྣང་བར་བརྟག་པའོ།

我来为您翻译这段藏文：
显示迷乱分别非为量：以现量等因观察事物坏灭及究竟，以现量、比量等因相之理由，于一切烦恼及清净诸法中观察坏灭，最终成为有耶？成为无耶？成何究竟？如是观察，即是随顺分别相续而立为量境，以心毁坏。如前观察即是随顺颠倒分别相续，以错误分别执持邪见行境为量，以邪见心毁坏而行。譬如见绳为蛇时，谓"我亲眼所见，何故无蛇"，执持自己迷乱为现量，此非应理量，如是。
何以故？因分别无尽故观察无尽，无实义时何为量？常心性于真实际中如何亦不成故，彼之行境何有？观察无尽而无实义时，立何为量？是故世间观察名言于此瑜伽道中不需。因非应理量故，就世俗迷现而言，虽亦有立世间观察名言为量者，然于真实义瑜伽相应道中，不需世间迷乱名言。
若问应观察了知何等五种义之事物？有二种：应观察烦恼及清净诸法。观察烦恼亦有二种：观察烦恼相及观察迷乱显现。


།ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་བརྟག་པ་ནི། དངོས་པོ་མཐའ་ཡི་རྒྱུ་ནི་ལོ་རྒྱུས་དག་ལས་ལམ་འདིར་བརྟག་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་བརྟག་པའི་རྒྱུ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་ཇི་ ལྟར་གནས་པ་བརྟགས་པ་མ་ནོར་བའི་ལམ་གཏན་ལ་ཕབ་པར་གྱུར་པས།བླ་ན་མེད་པའི་ལམ་ཚོལ་བའི་སྐབས་འདིར་དེ་ལྟར་བརྟག་པར་བྱས་ཏེ། དཔེར་ན་ཆུ་གཤེར་བའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཆུའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱིས་སྟོན་ཏེ། ལུང་ལས་ཀྱང་། རྟོག་པའི་བློ་དང་ལྡན་རྣམས་ལ། ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྟོན་ཏེ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རིག་ཅིང་རྟོག་པ་ཉིད་མ་ནོར་བའི་ལམ་ཡིན་པས། དངོས་པོའི་ལོ་རྒྱུས་བརྟག་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་བཙལ་བར་དགོས་སོ། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱི་སེམས་མངོན་སྣང་ཕྱི ནང་གྲགས་པའི་ཆོས་འདི་ནི།སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་རིག་ཅིང་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ནང་གི་དབང་པོ་དྲུག་དང་། ཕྱིའི་ཡུལ་དྲུག་ཡོད་པར་གྲགས་པའི་ཆོས་འདི་ནི། འཛིན་པ་དྲུག་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞིང་བརྟག་པ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་འཁྲུལ། །འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ དྲུག་གིས་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་བརྟག་པ་སྟེ།ཅི་སྣང་བ་རྣམས་དེ་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་རྟོག་པས་མྱོས་པའི་དེ་བཞིན་བཟུང་བ་བདེན་འགྱུར་ན། །མ་རིག་པའི་རྟོག་པས་མྱོས་པའི་ལོག་པར་མཐོང་བ་རྣམས། དེ་བཞིན་བདེན་པར་གྱུར་ན་ནི། དེ་དག་དངོས་པོ་མི་རྟོག་དགྲ་བཅོམ་འདྲ་བར་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་རིགས། །སྐྱེ་བོ་དེ་དང་དགྲ་བཅོམ་གཉི་གས་ཀྱང་། །བདེན་པ་མཐོང་བར་བྱེ་བྲག་མེད་པས། གཉི་གས་ཀྱང་འདྲ་བར་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་ན། དེ་དག་དུས་དགྲས་འཇོམས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་ཉེན་ལས་དེ་འཁྲུལ་མངོན་པར་འགྱུར། །སེམས་ཅན་དེ་དག་ནི་ན་བ་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པ་དུས་ཀྱི་དགྲས་འཇོམས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེན་པ་དེས་ན། སེམས་ཅན་གྱིས་མཐོང་བ་རྣམས་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །གཞན དུ་སྐྱེ་མཆེད་སྒོ་ནས་རིག་པ་དེ་དག་ཚད་མར་གྱུར་ན་ནི།འཁྲུལ་པས་ལས་གཞན་དུ་འགལ་ཏེ། གལ་ཏེ་མ་འཁྲུལ་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རིག་པ་དེ་དག་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ཉིད་ཚད་མར་གྱུར་པར་འཕགས་པའི་ལམ་དེ་སུ་ལ་དགོས་མི་འགྱུར། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ འཕགས་པའི་ལམ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文：
观察烦恼相者，如"应于此道中观察诸法究竟之因即其历史"等所说。观察诸法究竟之因，即是依据诸法本身如实安住之历史观察，确立无误之道，于此寻求无上道之时应当如是观察。譬如水之湿性相，是由水自相之历史而显，经中亦云："于具分别慧者前，显示诸法之法性。"如是了知烦恼及清净诸法之本然，即是分别无误之道，故应从观察诸法历史门中寻求道路。
一切众生心前显现内外所知之法，即是有情心所了知显现为境之内六根及外六境所知之法，为六种能取所见所观非是如实而是迷乱。六种转识所见闻等所缘境界，所有显现非如是存在，因为是迷乱故。若执自分别醉心如是所取为真实，则无明分别醉心邪见诸法若成真实，则彼等应如无分别阿罗汉般解脱。
凡夫与阿罗汉二者见真谛则无差别，二者皆应同得解脱果，然彼等为时敌所害，为苦所逼而显现其迷乱。彼等众生为病死等时敌所害，为三苦八苦所逼，由此可知众生所见皆是迷乱。
若异此而由处门所知彼等成为量者，则与迷乱相违。若无迷乱，众生由十二处门所知彼等若是量者，则谁还需彼圣道为量？因众生本具圣道故。


།ལམ་དེ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དུ་བསྟན་ཅིང་དབང་པོའི་ཤེས་པས་མི་ཐར་ཏེ། །སེམས་ཅན་འཁྲུལ་པས་མཐོང་བ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་དུ་འདོད་པ། དབང་པོ་བེམས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་མི་ཐར་ཏེ། དེ་ཅིའི་ ཕྱིར་ཞེ་ན།སེམས་ཅན་གྱི་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་སུ་མཐོང་བའི་ཤེས་པས་ནི། སྡུག་བསྔལ་འགག་ཡང་མི་འཇིལ་རྣམ་རིག་ཤེས་ཏེ་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་གནས། །སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བའི་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་གནས་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བོས་མཐོང་བ་དེ་དག་འཁྲུལ་པར་མངོན་ཞིང་ རྒྱལ་བས་གསུངས།དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱིས་མཐོང་བ་རྣམས་ནི་རིག་པས་ཀྱང་འཁྲུལ་པར་མངོན་ཞིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལུང་ལས་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་བརྟག་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལས། གཉིས་པ་འཁྲུལ་པ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ རྣམ་པ་དགུས་བསྟན་ཏེ།གང་སྣང་བ་དང་ཅི་ཕྱིར་སྣང་བ་དང་། སྣང་བའི་ཉེས་པ་དང་སྣང་བའི་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དང་། ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དང་། སྣང་བའི་སེམས་ཀྱི་ནང་དུ་ཐམས་ཅད་འདུས་པས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་དང་། ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་མཚན་ ཉིད་ཡིན་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དང་།སྣང་བའི་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་པ་དང་། སྣང་བའི་གཞི་སེམས་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་གང་སྣང་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཉིད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བར་སྟོན་ཏེ། དེ་ན་དེ་ལ་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་འདི་དག་ཇི་ལྟར་སྣང་བར་འགྱུར། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་མངོན་པ་དེས་ན། སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་འདི་དག་ཅི་ལྟར་སྣང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཀུན་དུ་རྟོག་ཅན་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་དུ་རྟོག་པས་རྩོམ་མེད་ཉམས། །སེམས་ཅན གྱི་སེམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཅན་ཡིན་ལ།གང་དུ་རྟོག་ཅེ་ན་ཡང་བ་མ་ཡིན་པའི་ལོག་པའི་རྣམ་པར་ཀུན་དུ་རྟོག་པས། ཐོག་མའི་རྩོལ་བ་མེད་པ་ནས་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལས་ཉམས་ཤིང་། བློ་གྲོས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་མ་རིག་རྐྱེན་གྱི་དབང་སོང་བས། །ཡང་དག་པའི་ དོན་མ་མཐོང་བས།བློ་གྲོས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་། བདེན་པ་མཐོང་བའི་སྟོབས་དང་མི་ལྡན་པས། མ་རིག་པའི་དབང་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ལུས་གསུམ་དོན་དུ་སྣང་བ་ཡིན། །སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ནི་འདུ་བྱེད་ལྔ་ བཅུ་རྩ་གཅིག་ཡིན་ཏེ།རང་གི་སེམས་དག་ཉིད་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ལུས་གསུམ་གྱི་དོན་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文：
彼道示为解脱道，而依根识不得解脱。众生迷乱所见欲为解脱道，依止无情根之识不能从轮回苦中解脱。何以故？以众生见种种相之识，不能灭尽痛苦，唯是分别识即烦恼生处。岂有断苦见解，实乃苦之生处。是故凡夫所见显为迷乱，佛亦如是宣说。如是众生所见，以理显为迷乱，佛教中亦说是迷乱。
遍计烦恼观察分为二种，其中第二迷乱显现以九种方式宣说：所显现、何故显现、显现过患、显现基为识之相、如何显现方式、显现心中摄一切故无所得、若一切是心相则何故显现从他因缘生之答复、显现事物不成立、显现基心性亦不成立等。
其中何所显现？示由迷乱力故心性显现种种相。于此，由迷乱力故此等如何显现？由显为迷乱故，彼等众生由迷乱力此等如何显现？具遍计非真遍计故失无功用。众生心性本具遍计，于何处计度？以非真实邪分别遍计，从无始功用已失见谛，慧成颠倒为无明缘所转。以未见真实义故，慧成颠倒，不具见谛力故，为无明所转故，心与心所即显现为三身义。心即八识聚，心所即五十一心所，自心即显如下所说三身义。


 །འདུ་བྱེད་སྣ་ཚོགས་དག་གི་བག་ཆགས་བསགས་ལས་གང་གོམས་མཐུ་བརྟས་ཚེ། །དགེ་སྡིག་གི་ལས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བག་ཆགས་བསགས་པ་གོམས་པས། སྔ་མའི་བག་ ཆགས་སྨིན་ཅིང་བརྟས་ཏེ།འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་ཚེ། །སེམས་ཉིད་ཡུལ་དང་ལུས་འདྲར་སྣང་བ་རུས་པས་གང་བ་བཞིན་དུ་སྣང་། །རང་གི་སེམས་ཉིད་ཕྱིའི་ཡུལ་དང་། ནང་གི་ལུས་འདྲ་བར་སྣང་བ་ནི། དཔེར་ན་མི་གཙང་བ་བསྒོམས་པས། ས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རུས་པས་གང་ བར་བསྒོམ་པ་ཡུན་རིང་དུ་བསྒོམས་ཏེ།མཐུ་བརྟས་པའི་ཚེ། ས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རུས་པས་གང་བ་བཞིན་དུ། རང་གི་སེམས་ཉིད་རུས་པར་སྣང་སྟེ། ལུས་གསུམ་ལས་དེ་ཡན་ཆད་དང་པོ་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི་བག་ཆགས་བསགས་པའི་རྒྱུན་ལ་དམིགས་སྐྱེས་ཡིད་ལ་བརྟགས་པའི་ བདག་མེད་ཀུན་གཞི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་ལ་བདག་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་དམིགས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིད་ལས་མ་གཏོགས་པས་བདག་གོ་སྙམ་པའི་ནན་གྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་ནི་མེད་དོ།

我来为您翻译这段藏文：
由积集种种行之习气，当所习力增强时，由善恶业之种种行习气积集熏习，前习气成熟增强，具有出生果之力时，心性如境及身显现，如充满骨骼般显现。自心性显现如外境及内身，譬如修不净观，长期修习一切地境充满骨骼，当力增强时，如一切地境充满骨骼般，自心性显为骨骼。此为三身中之第一已说。
第二，缘积习气相续所生意识，观察无我，阿赖耶识及习气刹那相续中，缘想为我，除意识外，强力执著之我是无。


།དཔེར་ན་ཐག་པ་ཁྲ་བོ་ལ་སྦྲུལ་ལོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་སྐྱེས་ཀྱང་། སྦྲུལ་ལོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ ཙམ་ལས་མ་གཏོགས་པར་སྦྲུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཐག་པ་ལ་མེད་པ་དང་འདྲ།ལུས་གསུམ་པ་ནི། འདུ་བྱེད་མཐུ་ཡིས་བསྒྲིབས་ཤིང་ཕྲ་བ་མ་མཐོང་དེ་ལས་མ་རིག་སྐྱེ། །འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་རགས་པར་སྣང་བས། ཀུན་གཞི་ཕྲ་བ་བསྒྲིབས་ཏེ། མ་མཐོང་བ་དེ་ལས་ཤེས་པ་དང་རིག་པ་སྐྱེ་བས་འདྲ་བར་ སྣང་སྟེ།དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པ་ལས་ཆུའི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་དང་འདྲ། དགུར་ཕྱེ་བ་ལས་གཉིས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་སྣང་ཞེ་ན། ཀུན་གཞི་མཚན་ཉིད་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེ་ཐག་པའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བ་ལས། སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པ་འབྱུང་བ་དང་འདྲ་བར། རྒྱུ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཀྱི་མཐུ་ནི་མ་རྟོགས་རྟོག་པའི་རྗེས་འབྲངས་ནས། །ཀུན་གཞི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་མཐུ་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བར་ནི་མ་རྟོགས་པས། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། དེ་ལས་ཟག་བཅས རང་བཞིན་རྟོག་པས་བདག་དང་ཆོས་རྣམས་རྒྱས་པར་བྱེད།།ལོག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་དེ་ལས་ཁམས་གསུམ་དུ་ཟག་ཅིང་འཁོར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རྟོག་པས་བླ་ཐབས་སུ་བརྟགས་པའི་བདག་དང་། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་སུ་ལོག་པའི་རྟོག་པས་རྒྱས་པར་བྱེད། ལྡན་པར་འབྱུང་བ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་རྒྱུ་བ་ དེ་ནི་མ་མཐོང་ལས།།བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་མུ་སྟེགས་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་ཞིང་ཐར་བར་རྟོགས། །ཀུན་གཞིའི་ཕྲེང་བ་མ་མཐོང་བ་ལས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་མང་པོ་འབྱུང་བར་ཡང་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་འབྱུང་ཞེ་ན། སེམས་འདི་ལས་རྣམ་པ་མཐའ་ཡས་གནས་གྱུར་བག་ཆགས་མཐའ་མེད་ངེས་ པ་མེད།སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ཀུན་གཞི་ནི་དགེ་སྡིག་གི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་མཐའ་ཡས་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པས། ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་གནས་པ་ཡང་མཐའ་མེད་པས། བག་ཆགས་འདི་དག་མི་གནས་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་དུ་ནི་མེད་དོ།

我来为您翻译这段藏文：
譬如彩绳生起蛇想，除了蛇想之外，绳上无有蛇之性相。第三身者，由行力所障微细未见，由此生无明。由行法显现粗相，阿赖耶微细被障，由未见彼而生识与明，如是显现。譬如不知是阳焰而生水想。
分为九者中第二，为何显现？因未见阿赖耶性相故。如未如实见绳之自性而生蛇之迷乱，如是未解具因心之力而随分别，由未解阿赖耶及习气之力显现种种相，以一切显现皆有自性而随颠倒分别。由此有漏自性分别广造我法，由随颠倒故，以三界漏转之因之分别，上下执著我及内外法之邪分别而广造。
极微细流动之具足生起未见故，生起我见等外道种种见而解为解脱。亦说由未见阿赖耶相续而生诸多种种外道见。何故生起？此心无量相转习气无边无定。心即阿赖耶为善恶业习气无量之所依，阿赖耶中习气住亦无边，此等习气不住无可确定。


 །བག་ཆགས་བརྟས་ཤིང་སད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡང་ རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཏེ།།ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་གནས་པ། དགེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ནི་མཐོ་རིས་སུ་སྐྱེ་བའི་བག་ཆགས་སད་པར་བྱེད་ལ། ཉོན་མོངས་ཤིང་མི་དགེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ནི། །ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བའི་བག་ཆགས་སད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ལ་སོགས་པའི་ཡང་སྣ་ཚོགས་ཏེ། རྐྱེན་འགའ་བག་ཆགས་ འགའ་ཞིག་སྨིན་ནས་མིའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལུས་སྣང་ལ།།ཚེ་སྔ་མ་ལ་མིར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་རྐྱེན་འགས་མིར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་སྔ་ནས་གནས་པ་སད་ཅིང་སྨིན་པར་བྱས་ནས། ཚེ་འདི་ལ་མིའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལུས་ཐོབ་ཅིང་སྣང་ལ། རྐྱེན་གཞན་དག་གིས་བག་ཆགས་གཞན་སད་བྱས་ཚེ་ འགྱུར་བའི་མཐུ་མཐོང་ནས།།མི་ལས་གཞན་པ་ལྷར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་རྐྱེན་དག་གིས་མི་ལས་གཞན་པའི་ལྷར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་སྔ་མ་ནས་གནས་པ་སད་ཅིང་སྨིན་པར་བྱས་པའི་ཚེ། མི་ལས་ལྷར་འགྱུར་བ་མཐོང་ནས། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་བྱེད་པར་འདོད་དེ་ལམ་དེ་ མི་ཞི་གྲོལ་མི་འགྱུར།།མི་ལས་ལྷར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་ལ། རྒྱུ་རྐྱེན་གང་ཁོ་ནས་དེ་ལྷར་སྐྱེ་བ་ནི་མ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་པོ་ཞིག་གིས་བྱ་བར་སེམས་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཐར་པའི་ལམ་དུ་འདོད་པ་ཉིད། སྡུག་བསྔལ་མ་ཞི་བས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་ལས་ཀྱང་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་ལམ་བསླད་ཐེ་ཚོམ་རྒྱུ་ཡང་རྒྱུན་འདི་ཕྲ་བ་མ་རྟོགས་སྐྱེས། །ཡང་དག་པའི་དོན་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལམ་ལས་ལོག་པར་གྱུར་ཏེ། བསླད་པ་དང་ཡིད་གཉིས་ཟ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཀུན་གཞི་ཕྲ་རབ་རྒྱུ་བ དེ་མ་རྟོགས་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་སྟེ།དཔེར་ན་ཐག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་རྟོགས་པ་ལས་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པའམ། སྦྲུལ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་འཁྲུལ་པས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ན་ཡང་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དགུར་ཕྱེ་བའི་གསུམ་ པ་སྣང་བའི་ཉེས་པ་སྟོན་ཏེ།བདག་ཏུ་བརྟགས་པས་བསྒྲིབས་ཏེ། འཕགས་པའི་རིགས་དང་རྣམ་པར་བྲལ། །འཕགས་པའི་རིགས་སུ་གཏོགས་པ་རྣམས་ནི། བདག་ཏུ་རྟོག་པ་མི་མངའ་བས་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་བརྟགས་པས། འཕགས་པའི་རིགས་དང་ བྲལ་ཞིང་འབྲས་བུ་མི་ཐོབ་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་དོ།།ཆོས་སུ་བརྟགས་པས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་ཞིང་ངན་སོང་སྲིད་པར་འགྱུར། །ཆོས་སྣ་ཚོགས་བརྟགས་པས་ལས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྱད། ལས་སྣ་ཚོགས་པས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་མྱོང་བར་འགྱུར་ལ། མི་དགེ་ བའི་ལས་ཀྱི་ངན་སོང་གསུམ་ཡང་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ།

我来为您翻译这段藏文：
习气增长及令醒之缘亦种种。阿赖耶中习气安住，由善缘则令醒生天之习气，由烦恼及不善缘则令醒恶趣之习气等种种缘。由某些缘某些习气成熟而显现人身相续。
前世由成为人之某些缘，令阿赖耶中本有之成人习气醒转成熟，此世得人身相续而显现。由其他缘令其他习气醒转时，见转变之力。由从人转生天之诸缘，令阿赖耶中本有之从人转生天之因习气醒转成熟时，见从人转为天，遂欲自在等为作者，此道不得寂灭解脱。
从人转生天者，以世间神通得见，然不解何因缘令其生天，故思自在天等作者所作，执著作者即为解脱之道，苦未寂灭故亦不得解脱三界过患。
瑜伽道染污疑惑之因亦由未解此细微相续而生。从正义瑜伽士之道转为邪道，染污及疑惑之因亦由未解阿赖耶极微流动而生起。譬如未如实了知绳而执为蛇，或疑是否为蛇。
如是虽由迷乱显现种种相，有何过患？分九中第三显示显现之过患。由我执所障，远离圣种性。诸属圣种性者无我执，由于无我中执我故，远离圣种性而有不得果之过患。由法执生种种苦而成恶趣轮回。由执种种法而行种种业，由种种业亦感受种种苦，由不善业亦成三恶趣轮回。


།དགུར་ཕྱེ་བའི་ལས་བཞི་པ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་ཤེས་དེ་དང་འདུ་བྱེད་རྒྱུན་ལ་མཚན་མ་ཐ་དད་འཛིན་པས་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་ ཤེས་པའི་འཛིན་པས་ན།ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དག་གིས་བརྒྱད་དུ་སྣང་གི་རིགས་ལ་དུ་མ་མེད། །གཟུགས་མཐོང་བར་བྱེད། སྒྲ་ཐོས་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་བརྒྱད་ཡོད་པས་ཤེས་པ་ཡང་བརྒྱད་དུ་གཞག་གི་།ཤེས་ཤིང་རིག་པའི་རིགས་སུ་ གཅིག་པས་རིགས་ལ་དུ་མ་མེད།།དགུར་ཕྱེ་བ་ལས་ལྔ་པ་དེ་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་དག་ཀུན་གཞི་ལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་ལ་ལུས་དང་ཆོས་ཀུན་གནས། །གོང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་སེམས་ལ་ཐ་དད་དུ་མ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཀུན་གཞིའི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ མ་ཁོ་ན་ལ་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་དང་།མ་ལུས་པའི་ཆོས་ཀུན་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་སྔ་མ་དང་མཐུན་པར་ཅི་ཕྱིར་སྣང་ཞེ་ན། དེ་ལ་བསམ་པ་ཞེན་ཕྱིར་ཕྱི་མ་དེ་ལ་དེ་འབྱུང་དེ་ལ་སྣང་། །དངོས་པོར་ཆགས་ཤིང་ཞེན་པའི་དབང་གིས་སྣང་བ་ཡིན་པར་ བསྟན་པས།སྔ་མ་དེ་དག་ལ་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་ལྟར། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་མཐུན་པར་སྣང་བར་འབྱུང་ངོ་། །དགུར་ཕྱེ་བ་ལས་དྲུག་པ་སྣང་བའི་གཞི་སེམས་ཀྱི་ནང་དུ་ཐམས་ཅད་འདུས་པས་འཐོབ་པར་བྱ་བ་མེད་པར་སྟོན་ཏེ། རང་སེམས་རྒྱུན་ལས་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་ནི་ གཞན་ཡོད་མ་ཡིན།།གོང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལས་མ་ལུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་དྲུག་རིགས་ལའང་སྣ་ཚོགས་དེ་དག་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རིགས་དྲུག་ཡོད་ལ། རིགས་གཅིག་ པ་ཡང་སྣ་ཚོགས་སུ་གནས་པ་དེ་དག་ཀྱང་།ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་འདྲིས་ཤིང་གོམས་གོམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུས་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文：
分九中第四，显现一切之基识之相为何？彼识与行相续执持差别相，故由色声等诸行之差别相而为识所执。由业差别显现为八，然种类无多。见色、闻声等行相为八种所识，故立八识，然知觉种类为一，故种类无多。
分九中第五，如是种种显现于阿赖耶中如何安住？故于心之最初刹那中，身及诸法皆安住。如上所说心无差别故，唯于阿赖耶心刹那中，具根之身及一切诸法皆安住。
后心刹那中何故亦如前显现？由于彼中意乐执著故，后者中彼生彼显。由示为实执著力所显，如如执著前者之意乐，后者亦如是相应显现。
分九中第六，显示显现之基摄于心内故无所得。除自心相续外无他圣者之法。如上所说，由一切诸法皆安住于一心刹那故。六道种类中彼等种种亦是自三昧。天人等有情相续之六种类，一种类亦安住种种，彼等亦由无始时来熟习修习三昧力而显现。


 །ཅིའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བདག་ཡིན་པས་ཐ་དད་དུ་དབྱེར་མེད་ཅེ་ན། སེམས་རྒྱུན་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་མེད་པས་གཅིག་ལ་རྟེན་ མེད་དེ།།ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་སེམས་ཡིན་ལ། སེམས་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་དེ་ནི་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་དང་། ཡོད་ཀྱང་ཡོད་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་དང་ཤར་ནུབ་དང་། བླ་འོག་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ དང་ཤར་ནུབ་དང་།བླ་འོག་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ལ་འདི་འདྲ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་དུ་མེད་པས། གཅིག་ལ་བསྟན་པ་ཡང་མེད་དེ། །དེ་ལ་ཕྱོགས་མེད་ཕྱིར་ན་མཐའ་ཡས་ཤིང་རྣམས་བདག་གི་ལུས། །ཕྱོགས་གཅིག་ཡོད་ན་ནི་གཅིག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་དུ་མི་རུང་ སྟེ།དངོས་པོ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དངོས་པོ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཡང་ནམ་མཁའ་སྟོང་བའི་ཤར་དང་། ནུབ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་དང་དབུས་དང་། མཐའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པས་གཅིག་ཏུ་འདུས་པར་མི་རུང་ངོ་། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནི་ཡང་དག་པར་ན་ཅི་ལྟ་བུའི་ཕྱོགས་ ཀྱང་མ་ཡིན་པས།ཐ་དད་དུ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་སུ་མེད་པར་གཅིག་པས་དག་པ་དང་མ་དག་པའི་ཞིང་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །བདག་གི་ལུས་འདི་མཐའ་ཡས་ཞིང་དང་སྐྱེ་བའི་ལུས་སུ་རབ་སྣང་ཡང་། །སེམས་དང་བག་ཆགས་ཐ་དད་མ་ཡིན་གཅིག་མིན་ བརྟག་པར་རབ་ཏུ་དཀའ།།དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདག་ཡིན། བདག་ཀྱང་བདག་ཡིན། །བདག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཡིན་པས། གདོད་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་མེད་དོ། །སེམས་དང་བག་ཆགས་ཀྱང་གཅིག་ཅེའམ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཞེས་བརྟག་པར་རབ་ཏུ་དཀའ་སྟེ། གཅིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་གཉིས་གཅིག་ཅེས་བྱ་བར་ཡང་མི་རུང་། ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བར་ཡང་མི་རུང་བ་དང་འདྲའོ། །དགུར་ཕྱེ་བ་ལས་བདུན་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན། རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བར་སྣང ཞེས་དྲིས་པ་དང་།འདི་ཀུན་རྟེན་འབྲེལ་འབྱུང་ཚུལ་ཏེ་སྐྱེ་དང་འགག་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ཚིག་པའི་ས་བོན་བཞིན་ཏེ། མེད་ལས་མེད་པ་མི་འབྱུང་རྒྱུ་འབྲས་མེད། །ཆོས་འདི་ཀུན་རྒྱུ་ལས་བརྟེན་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་ལ་གནས་པའི་རྟེན་མེད་ན་འགག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ཟེར་བ་ནི་དཔེར་ན་ཚིག་པའི་ས་བོན་ལས་ འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བ་དང་འདྲ་བར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར།རྒྱུ་མེད་པ་ལས་འབྲས་བུ་མེད་པ་མི་འབྱུང་བས། འདི་ནི་རྒྱུ་འདི་ནི་འབྲས་བུ་ཞེས་གཞག་ཏུ་ཡང་མེད་དོ།

为什么说一切相的本性是自我而无法分别？因为心相续无有丝毫方所，故一亦无所依。一切染污法和清净法都是自心，而心刹那相续无有存在、不存在、亦有亦无等方分，也无东西上下等方位可说"是这样的"，故无法指示为一。
由于无有方所，故无边诸身皆为自身。若有一方，则不应说是一相，更何况实法。若说是如虚空般的无实法，虚空亦因东西等方位以及中边差别而有分别，故不能归为一体。心相续实际上不属于任何方位，故无法分别。
因无所缘而为一，是清净与不清净刹土的自性。我身虽显现为无边刹土和所生之身，然心与习气非异非一，极难思议。
如是一切皆是我，我亦是我，我亦是一切，故无有本初未得而今当得之法。心与习气是一是异极难思议，非一非异。譬如色与形，既不可说是一，也不可说是异。
分九中第七，若一切是心相，为何显现从他因缘生？此等皆是缘起生灭之理，如焦种子，无中不生无，无因无果。诸法皆依因而生果，无住处则灭。如同焦种不生果，一切法无自性，无因则无果不生，故无法安立此为因此为果。


 །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ཏེ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྣང་ཞེ་ན། དངོས་པོར་ཞེན་ ཅིང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་རྟོག་པའི་སེམས་ཉིད་ནི།།རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དུ་སྣང་བ་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་ཞེན་ཅིང་རྟོག་པའི་སེམས་ཉིད། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་སྣང་བར་ཟད་དོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མེད་པ་ལས་སེམས་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བར་ཅི་ལྟར་བཏུབ་ཅེ་ན། རྨི་ལམ་ན་ཆང་འཐུངས་པའི་རྒྱུ་ལས་ར་རོ་བའི་འབྲས་བུ་སྣང་བ་དང་། ཞིང་རྨོས་པ་ལས་ལོ་ཐོག་སྐྱེ་བར་རྨིས་པ་རྣམས་ཀྱང་། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་བཞིན་དུ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་རྟོག་པའི་དབང་གིས་རྨི་ལམ་ན་སྣང་བ་དང་འདྲའོ། །དགུར་ཕྱེ་བ་ལས་བརྒྱད་པ། སྣང་བའི དངོས་པོ་མ་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་ནི།དེ་གཉིས་མེད་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་མེད། །མ་སྐྱེད་ན་ཅི་ཞིག་འཇིག་རྟེན་ཏེ། འཇིག་པ་ཡང་མེད་དོ། །སྐྱེ་འཇིག་མེད་ཕྱིར་བདག་གཞན་མེད་དེ་འཆི་འཕོ་མེད་ཕྱིར་རྟག་ཆད་མེད། ། སྐྱེ་བ་མེད་དང་འཇིག་པ་མེད་ན་གང་ལ་བདག་ཅེས་བྱ། །གང་ལ་ནི་གཞན་ཞེས་བྱ། བདག་དང་གཞན་མེད་ན་སུ་ཞིག་འཆི་སུ་ཞིག་ནི་འཕོ། དེ་ལྟར་འཆི་བ་མེད་པས་ཆད་པ་མེད། །འཕོ་བ་མེད་པས་རྟག་པ་མེད། །དེས་ན་འཁྲུལ་འཁོར་མེད་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མངོན་ནོ། ། སྐྱེ་འཆི་དང་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་དེས་ན། གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ཅིང་འཁོར་བ་ཡང་མེད་པས། འཁོར་བ་ལ་བརྟེན་པའི་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡང་མེད་པར་མངོན་ནོ། །དགུར་ཕྱེ་བ་ལས་ཐ་མ་སྣང་གཞི་སེམས་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་སྟོན་ཏེ། གནས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་དེ་ཚེ་མཉམ གྱུར་དེ་ཡང་མེད་བག་ཆགས་ཀྱི་གནས་ཀུན་གཞི་སྐད་ཅིག་མ་དང་།བག་ཆགས་གཉིས་ནི་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་ཏེ། ཀུན་གཞི་མེད་བག་ཆགས་ཡོད་པར་མི་རུང་། བག་ཆགས་མེད་པར་ཀུན་ཡོད་པར་མི་རུང་སྟེ། དཔེར་ན་ཁ་དོག་མེད་པ་དང་དབྱིབས་ཡོད་པར་ཡང་མི་རུང་། དབྱིབས་མེད་ པར་ཁ་དོག་ཡོད་པར་ཡང་མི་རུང་བས།ཡོད་ན་ཡང་གཉིས་ཀ་ཡོད་མེད་ན་ཡང་གཉིས་ཀ་མེད་པར་མཉམ་པར་འགྱུར། བག་ཆགས་མེད་པར་ཀུན་གཞི་ཡང་མེད་དོ།

那么为什么因依于因而生果的现象在一切众生前都相似显现呢？执著实法并分别因果的心本身，显现为因缘。从无始以来执著诸法为因果本性并作分别的心本身，仅仅显现为因果而已。
若问：无因无果中心如何能如是显现？如同梦中饮酒之因显现醉酒之果，以及梦见耕地生长庄稼等，虽无因果实法，但由无始以来分别因果的力用而在梦中显现，此亦复如是。
分九中第八，显示诸现象无实成立：由无彼二故无生灭。因为无有因果二者，故依因不生果。既未生，何有坏灭？故亦无灭。
因无生灭故无自他，因无死转故无常断。若无生灭，何名为我？何名为他？无有自他，谁死谁转？如是无死故无断，无转故无常。由此可见无轮回亦无涅槃。
由无生死、常断等，故无从一处轮转他处之轮回，既无所依之轮回，亦无涅槃可见。
分九中最后，显示能显之心性亦不成立：所依刹那永不相离彼时等同，彼亦无。习气所依阿赖耶识刹那与习气二者永不相离。无阿赖耶识不应有习气，无习气不应有阿赖耶识。譬如无色不应有形，无形不应有色，故有则二者俱有，无则二者俱无而等同。无习气则阿赖耶识亦无。


 །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡང་དག་མ་ཡིན་རྟོག་པས་བསྐྱེད་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་དང་། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོགས་ པས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར།།བག་ཆགས་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ་། །བག་ཆགས་དེ་མེད་ན། སྤྱོད་ཡུལ་མེད་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་མེད་ཅིང་རྣམ་རིག་དེ་ཡང་མེད་པ་ཡིན། །ཀུན་གཞིའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་བག་ཆགས་ཡིན་ན་བག་ཆགས་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱོད་ཡུལ་མེད་དེ། ཡུལ་མེད་ན་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་ བས།སྤྱོད་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པའི་ཀུན་གཞི་ཡང་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་རྣམས་མེད་ཕྱིར་དམིགས་དང་གནས་མེད་རྣམ་ཤེས་རིག་པ་ཅི་ལྟར་སྐྱེ། །གོང་དུ་གང་གི་ཕྱོགས་ལྟར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དམིགས་པའི་བག་ཆགས་དང་། གནས་པའི་ཀུན་གཞི་གཉི་ག་མེད་ན། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། དེའི་ཕྱིར་སེམས་འདི་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས་ཤིང་གཅིག་དང་དུ་མར་བྲལ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས་འདས་པ་ལ་ནི་གཅིག་ཅེས་བྱར མི་རུང་།དུ་མ་ཞེས་བྱར་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །རྣམ་པར་བྱང་བ་ཅི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་བརྟགས་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པར་བྱང་བ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ལ་སྣང་བར་བསྟན་པ་དང་། སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་ལ་རྣམ་པར་བྱང་བ་སྣང་བ་གང་གིས་བསྟན་ཞེ་ན། བདེར་གཤེགས་བྱང་ ཆུབ་མེད་ཕྱིར་དེ་ཡི་རྫུ་འཕྲུལ་སྒྱུ་འདྲ་འཁྲུལ་ལ་སྣང་།།ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏེ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་མ་གྲུབ་པས། དེའི་རྫུ་འཕྲུལ་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བ་དེར་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ལ་སྣང་བར་མངོན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། གང་གིས་ང་ལ་ གཟུགས་སུ་མཐོང་།།གང་གིས་ང་ལ་སྒྲར་ཤེས་པ། །ལོག་པར་སྤོང་ལ་ཞུགས་པ་སྟེ། །སྐྱེ་བོ་དེ་ཡིས་ང་མི་མཐོང་། །འདྲེན་པ་དག་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་ཉིད་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་བལྟའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་པར་བྱང་བ་སྣང་བ་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ ཤེས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་དང་།དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ།

为什么呢？因为由非真实分别所生故习气实不存在，因为由颠倒分别所生故，不应说有习气。若无彼习气，则因无所缘境故无阿赖耶识，彼识亦不存在。
阿赖耶识的所缘境是习气，因无习气故无所缘境，无境则不生识，故依所缘境的阿赖耶识亦无，一切分别识亦必定不存在。
因无诸方故无所缘及所依，识与了知如何生？如上所说，任何方面皆不成立故，若无所缘的习气与所依的阿赖耶识二者，依彼而生的诸识如何生起？
是故此心超越有无边际，离一与多。心与心所皆非任何性相，故超越有无者，不应说是一，亦不应说是多。
观察清净性为何亦有二：显示清净显现即是迷乱，及显示彼显现亦不成立。
其中，由何显示清净显现于迷乱？由"因无善逝菩提故，彼神变如幻显于迷乱"而显示。即善逝佛陀本身亦非真实成立，故其如幻神变显现于诸迷乱者。
因此，《金刚经》中说："若以色见我，以音声求我，是人行邪道，不能见如来。应观法性佛，导师法身故。"如是而说。
显示清净显现不成立亦有二：显示无分别智不成立，及显示清净世间智亦不成立。


 །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟར་མ་གྲུབ་ཅེ་ན། དེ་བཞིན་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དག་ཤིན་ཏུ་དགེ་བའི་རྒྱུན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ལ་ནི་དེ་དག་དམིགས་ཤིང་། དེ་དག་སྐྱེ་བར་བརྟགས་པ་ ཡང་།།སེམས་ཇི་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། ཅི་ལྟ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་ནི། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཚད་མེད་པའི་རྒྱུན་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མ་ནོར་བ་ལ་དམིགས་ཤིང་རྟོག་པ་ལས་སྐྱེ་བར་ སེམས་ཤིང་བརྟགས་པ་ཡང་རྡོ་རྗེ་གནས་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་མཉམ་གནས་རང་བཞིན་འདྲར་གྱུར་དང་།རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུའམ་གནས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཡིན་ན། གོང་དུ་སེམས་ཉིད་མ་གྲུབ་ཅིང་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་དང་འབྲས་བུ་ཡང་མི་འབྱུང་བས་གཉི་ ག་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་མཉམ་པར་གནས་པས།སེམས་མ་གྲུབ་པ་དང་འདྲ་བར་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་ཟེར་བ་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དེ་དག་ ཕྱོགས་ཉིད་མེད་པས་སྐད་ཅིག་མིན།།ཆོས་དབྱིངས་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བ་མཆོག་གམ། མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བ་མཆོག་གམ། རྩེ་མོར་གྱུར་པ་དེ་དག་ནི། ཅི་ལྟ་བུའི་ཕྱོགས་ཉིད་དུ་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཞེས་ཇི་སྐད་བྱ། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ ཤེས་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་ཅེ་ན།དག་པའི་དགེ་རྩ་གཟུགས་བརྙན་མེད་པ་འཇིག་རྟེན་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མི་འགྱུར། །འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ནི་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་སྟེ་མེད་པས། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡང་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། སྤྱི་དོན་བཅུ་གཉིས་ ཀྱིས་བསྟན་པ་ལས།དྲུག་པ་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་ངེས་པའི་དོན་བསྟན་པ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། བསམ་པ་མཉམ་པ་དང་། སྤྱོད་པ་མཉམ་པ་དང་། དོན་སྟོན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པའོ། །དེ་བསམ་པ་མཉམ་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། བླང་དོར་མེད་ཅིང་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ མི་རྟོག་པས་མཉམ་པ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་མེད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་ཞེ་སྡང་མེད་པས་བདེན་བརྫུན་མཉམ་པ་དང་།མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བས་དམིགས་པ་མེད་པས་མཉམ་པའོ། །དེ་ལ་བླང་དོར་མེད་ཅིང་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མི་རྟོག་པས་མཉམ་པ་ནི། མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་མེད་པ་ དང་མི་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་ཞེ་སྡང་མེད་པས་བདེན་བརྫུན་མཉམ་པ་དང་།མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བས་དམིགས་པ་མེད་པས་མཉམ་པའོ།

如是，无分别智如何不成立呢？如是清净智慧乃极善之相续，缘于法界，彼等所生起之观察，如心不成立般智慧亦不成立。为何如此？佛陀所说一切戏论相的真实无分别智慧，虽缘于无量善根相续及无误法界而思维观察其生起，然因金刚无所依故，平等安住自性相同。
所谓金刚即是无分别智之因或所依是有情之心，如前已显示心itself不成立且无，故无因则果亦不生，二者皆不成立之理平等安住，如心不成立般智慧亦不成立。
分别识所说无分别智刹那胜义有之说亦不成立。为何呢？法界金刚顶尖彼等无方分故非刹那。法界分别相如金刚般殊胜，或无分别智如金刚般殊胜，或成为顶尖彼等，于任何方分皆不可得中何以称为刹那？
清净世间智为何不成立呢？清净善根无影像故世间智不得有。三轮清净善根如影像般无，故依彼之清净世间智岂能存在？
总义十二所说中，第六别观察决定义亦有三种：思维平等、行为平等、显示义为菩提心相。
其中思维平等亦有三种：无取舍且不分别二谛故平等，于顺法无贪于违法无嗔故真妄平等，离四边故无所缘故平等。
其中无取舍且不分别二谛故平等，于顺法无贪于违法无嗔故真妄平等，离四边故无所缘故平等。


 །དེ་ལ་བླང་དོར་མེད་ཅིང་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མི་རྟོག་པས་མཉམ་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་མ་ཆུབ་མཚན་ཉིད་མེད་པར་གཅིག་པས་བླང་དོར་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པས་སྟོན་ཏེ།གོང་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བ་གཉི་ག་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་དེའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སྟེ་སངས་རྒྱས་པ་དང་། བྱང་མ་ཆུབ་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གཉི་ག་མཚན་ཉིད་མེད་པར་གཅིག་པས། སངས་རྒྱས་བླང་དུ་མེད་དོ། །སེམས་ཅན་དོར་དུ་མེད་དོ། དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་མེད་ན། དོན་དམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པའི་ཚིག་རྣམས་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་དེ། དོན་དེ་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་རྣམ་གྲངས་སྐྱེ་འགག་མེད་དང་མཉམ་ཉིད་དང་། །གཉིས་མེད་བསམ་འདས་སྟོང་ཉིད་ཆོས་དབྱིངས་བརྗོད་དང་ཐ་སྙད་བྲལ་ལ་སོགས། །བསྟན་པ་དེ ཀུན་ཐ་སྙད་ཡིན་ཏེ་དོན་དམ་མེད་ཅིང་ཀུན་སྒྲིབ་མེད།།དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་མེད་ན། དོན་དམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པའི་ཚིག་རྣམས་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། དོན་དེའི་ཚུལ་གོང་དུ་དོན་ཅི་སྐད་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོན་དམ་པའི་རྣམ་གྲངས་སུ་བྱ་བ་ལ། སྐྱེ་འགག་མེད་བྱ་བ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་། བསམ་པ་ལས་འདས་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བརྗོད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པ་དེ་དག་ཀུན་བཀྲི་བའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་ངེས་པའི་དོན་ལ་ནི། དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ ཡང་མེད་ཅིང་།ཀུན་སྒྲིབ་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་མེད་དོ། །དོན་དམ་ཚུལ་ཀྱིས་ལམ་ཉིད་འདི་འདྲ་ཞེས་པ་དེ་ཉིད་ཀུན་སྒྲིབ་ཡིན། །དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འམ། ཀུན་སྒྲིབ་ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྲིབ་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངང་ལ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ག་ལ་ཡོད། མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་མེད་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་ཞེ་སྡང་མེད་པས་བདེན་བརྫུན་མཉམ་པར་སྟོན་པ་ནི། ཐེ་ཚོམ་ཡོད་མེད་ནི་གང་ལ་སྤོང་ཞིང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །བདེན་པའི་དོན་མ་མཐོང་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པ་དང་། །བདེན་པ་མཐོང་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཆོས་ནི་གང་ལ་ཡང་བདེན་བརྫུན་གཉིས མེད་པས།བརྫུན་པ་སྤོང་ཞིང་བདེན་པ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡང་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒོམ་པ་དང་ནི་ཆོས་དབྱིངས་མེད་ཕྱིར་སོམ་ཉི་མེད་ལ་དམ་པར་ལྟ་བའང་མེད། །རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒོམ་པ་པོ། །རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཉི་ག་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མི་གནས་གང་གིས་ཅི་ཞིག་ རྟོགས་ཏེ།སོམ་ཉི་མེད། དེ་བས་སོམ་ཉི་མེད་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ལྟ་བ་མེད་དེ། ལུང་ལས་ཀྱང་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་སྤོང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པ་དང་མཐུན་ནོ།

其中无取舍且不分别二谛故平等者，以"因菩提非菩提无相一味故无取舍"等来显示。如前已显示烦恼与清净二者皆不成立故，菩提即成佛与未成菩提即众生二者无相一味，故佛不可取，众生不可舍。
胜义谛本身尚且不存在，岂有显示"胜义谛是如此"之言语？依此义理，胜义诸异名如无生灭、平等性、无二、超思维、空性、法界之说及离言说等，所说这一切皆是引导之言说，实际决定义中，胜义谛之名亦无，遍计所执之名亦无。
以胜义方式说"道即如是"，此即是遍计执。胜义谛之名或遍计执之名及世俗遮障皆是言说，真实中于无二之性中岂有二谛之分？
于顺法无贪于违法无嗔故真妄平等之显示是：于有无疑惑皆不舍不住。未见真实义故有疑惑，及见真实故无疑惑之法，于任何法中皆无真妄二者，故亦无舍妄住真。
为何如此？因无修行及法界故，于无疑处亦无胜观。能证之修行者、所证之法界二者于真实义中皆不住，何者能证何？故无疑惑。因此于无疑惑处亦无真实见，此与经中所说"于顺法断除贪著"相符。


 །མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་ཞིང་མི་དམིགས་པར་མཉམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་དངོས་པོའི་མཐའ་རྣམས་བརྟགས་པ་དང་རང་བཞིན་སྒྱུ་མའམ་མེད་འགྱུར་ཕྱིར། གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་བརྟགས་ན། །རང་བཞིན་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡོད་ལ་ལྟོས་པའི་མེད་པའང་མེད་དེ་མེད་པ་ལའང་མེད་པ་མེད། །དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་གྲུབ་ན་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་ན། མེད་པ་དེ་སུའི་མེད་པ་ཡིན་དེ་བས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་ན ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་མེད་པར་གདགས་པར་ཡང་མི་རུང་ངོ་།།འོ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་ཤིང་ཡོང་གིས་མེད་པ་དེ་ལ་མེད་ཅེས་བྱར་རུང་ངམ་ཞེ་ན། མི་རུང་སྟེ། མཐོང་བ་དང་། ཐོས་པ་ཡང་མེད། གང་གིས་ངོ་བོར་ཡང་མི་གནས་དེ་ལ་སུ་ཡང་མེད་ཅེས་མི་སེམས་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། མེད་པ་ལའང་ མེད་པ་མེད་དོ།།མཐའ་རྣམས་མེད་ཕྱིར་དབུས་ལའང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །གོང་དུ་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་རྣམས་མེད་པར་བསྟན་པས་ན། མཐའ་མེད་ན་སུའི་དབུས་ཏེ། དབུས་ཀྱང་མེད་དོ། །དབུས་མེད་པས་དབུས་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །སྤྱོད་པ་མཉམ་པ་ནི། གང་ ལའང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་པདྨོ་ཀུན་ཀྱང་མི་སྤྱོད་འདྲར་གནས།ཆོས་གང་ཡང་རུང་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་བྱ་བ་རྣམས་བདོག་པ་ལ་ནི་དབང་ཞེས་བྱ་བདོག་ཅིང་ཡོད་པ་དེ་སྤྱོད་ཀྱང་ནུས་ཏེ། སེར་སྣ་མེད་པ་ནི་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་སྟེ། དངོས་སུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་ བྱ་སྟེ།ཇི་ལྟར་པདྨོ་དམར་པོ་ཚོན་གྱིས་བསྒོས་པ་ལྟར་སྣང་ན་ཡང་། ཚོན་སར་པས་བྲིས་ཤིང་བསྒོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འདྲ་བར་འཇིག་རྟེན་གྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་སྤྱོད་པ་ཡང་ཉེས་པས་གོས་པ་འདྲ་བར་སྣང་ན་ཡང་། པདྨོ་ལ་ཚོན་གྱིས་མ་གོས་པ་བཞིན་དུ་ཉེས་པས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར་ དབང་ཕྱུག་པདྨོ་ཞེས་བྱའོ།།ཡང་ན་ཇི་ལྟར་པདྨོ་ལ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པ་ལྟར། གོང་དུ་བསྟན་པའི་དོན་རྟོགས་ན་ཉེས་པས་མི་གོས་པས་དབང་ཕྱུག་པདྨོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། པདྨོ་ལྟར་མི་གོས་ན་འདོད་འདོད་པ་ལྔ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་མི་སྤོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡང་ཡིན་ནོ། །འདྲར་མཉམ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ཡོན་ཏན་དུ་བྱ་བ་དང་སྐྱོན་དུ་བྱ་བ་རྣམས།ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ཁྱད་པར་མེད་དེ་འདྲ་བའི་ཕྱིར། མི་འབྱེད་ཅིང་མཉམ་པས་མི་སྤོང་སྟེ་གནས་པར་བྱེད་དོ།

远离四边而无所缘故平等者：如是观察诸事物之边际及自性如幻或成无故。如前所说，观察诸事物之边际，因自性不成立如幻故，有所依之无亦无，于无中亦无无。
如是若有不成立，是否为无呢？若有itself不成立，则此无是谁之无？因此若有itself不成立，则依于有而假立为无亦不应理。
那么，对于自性不生且本来无者，可否说为无呢？不应理。因为见闻亦无，任何本性亦不住故，谁亦不思不说为无，于无中亦无无。
因无诸边故于中亦不住。如前已显示有无等诸边无故，无边则谁之中？中亦无。因无中故于中亦不住。
行为平等者：于任何法，世间自在莲花皆同不行。任何法，于世间欲妙功德，具有者称为自在，具足且能受用，无吝啬者称为富，实际受用诸欲妙功德。
如同红莲花虽现染色，然非新涂染。如是虽现受用世间五欲妙尘似染过失，如莲花不染色般不染过失故，称为自在莲花。
又如莲花不为水等过失所染，如是若证悟前说之义则不为过失所染，故称自在莲花。如莲花不染则受用五欲而不舍离，此亦是其义。
平等住者：于功德与过失，真实义中无差别故相同，故不分别而平等不舍而住。


 །ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་ན་སུ་ཞིག་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ མེད་པར་འཁྲུལ་བར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པར་རབ་རྟོགས་ཏེ།དེ་བས་ན་དྲུག་གིས་བསྟན་པ་བདུད་ཀྱི་ལས་ཀྱང་མི་འདོར་ངན་དུ་མི་རྟོག་གོ་།མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོན་པ་དྲུག་གིས་བསྟན་པ་དང་། དགེ་བའི་སྲོག་གི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། བདུད་ཀྱི་ལས་སོགས་པ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ འདོར་ཞིང་ནང་དུ་མི་རྟོག་གོ།།ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཡང་མི་གནས་ཕྱིར་ན་བདུད་ཀྱི་འདྲ་བར་སྤྱོད། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པའང་ཅི་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དུའང་མ་གྲུབ་པར་གནས་པར་བྱ་བའི་གཞི་མེད་དེ། བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། གཉི་ག་ཡང་མ་སྐྱེས་པར་མཉམ་པའི་ཕྱིར་འདྲ་བར་སྤྱོད་དོ། ། རང་གི་ཤེས་པ་དམ་པར་བྱས་ཤིང་ཀུན་ལས་རྒྱལ་ཏེ་དེ་བསྙེམས་ནས་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ནས་རྩོད་འབྱུང་གཏི་མུག་ཡིན་ཏེ་དོན་མི་མཐོང་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ལྟ་བའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལས། ལྟ་བའི་འཛིན་པ་ནི་སྐྱོན་ཏེ། ཡང་དག་པར་ན་བདེན་བརྫུན་གཉི་ག ཡང་མ་གྲུབ་ན།རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདེན་པ་རྟོགས་སོ་སྙམ་དུ་ང་རྒྱལ་གྱིས་ལྟ་བ་བསྙེམས་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཚིགས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ནས་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པ་ལས་རང་གི་ལྟ་བ་ནི་བདེན་པ་ཞེས་ཟེར། བརྫུན་པ་མེད་པ་ལ་གཞན་གྱི་ལྟ་བ་ནི་བརྫུན་ཏེ་ནོར་ཞེས་རྩོད་པ་མེད་པར་བྱེད་ པ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་ཏེ།བདེན་བརྫུན་གཉི་ག་མི་དམིགས་པའི་དོན་མ་མཐོང་ངོ་། །དོན་བསྡུས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི། ཇི་སྲིད་ཡིད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གཡོ་བ་དེ་སྲིད་བདུད་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ་ཕྲ་བའི་ལམ། །གཡོ་དང་མི་གཡོ་ཐ་སྙད་མི་གནས་གནས་ལའང་གནས་པ་མེད། །སྣང་ མེད་དབུ་མའི་ལམ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བདེ་གཤེགས་གསུངས།།རྟོག་པ་དང་མཚན་མ་གཡོ་ཞེའམ་མི་གཡོ་ཞེས་ཐ་སྙད་གང་ལྟར་ཡང་གདགས་སུ་མེད་པའི་གནས་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། དེ་ཉམས་སུ་ཚོར་བ་དང་། ཚོར་བ་འགག་པའི་སྣང་བ་དང་། འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ གཟུང་བའི་སྣང་བ་མེད་པ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ཏེ།དོན་དེ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་སེམས་པས། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲུབ་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་གསུངས་སོ། །བཅུ་གཉིས་སུ་བསྟན་པ་ལས། དོན་བདུན་པ་ངེས་པའི་དོན་ལ་བསྒོམ་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ ཏེ།བསྒོམ་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བསྟན་པ་དང་། བསྒོམ་པའི་དོན་མ་ནོར་བར་བསྟན་པའོ།

见法为迷乱，了知即此迷乱为迷乱。若众生本身不成立，谁会成为迷乱？了知无迷乱中见为迷乱即是迷乱。
因此，对于六师所说及魔业亦不舍弃，不作恶念。六外道师所说及断善根之烦恼、魔业等亦因无所缘故，不舍亦不内思。
因般若方便行亦不住故，如魔而行。般若与方便之行于任何相中亦不成立，无所住处，因魔之行与二者皆同为无生故，同等而行。
执自知为胜，胜一切已生慢心，生贪嗔而起诤，是愚痴，不见义。离一切见即是见真实义。如是所说，见之执著是过失。若真实中真妄二者亦不成立，以自智慧证真谛而生我慢，于见生慢，于自方生贪，于他方生嗔，于无所谓真谛中说自见为真，于无妄中说他见为妄为错而起诤，此即愚痴，未见真妄二者无所缘之义。
总摄而示菩提心相：乃至意之世间动摇，彼即魔境细微道。动与不动言说不住，于住亦无住。无现中道即菩提心，善逝如是说。
分别与相，动与不动，任何言说皆不可假立，于住处亦不住。无有体验之感受、感受灭尽之显现、以此想蕴所取之显现，即是中道。
以如是方式思维彼义，成就无上菩提，故善逝说为菩提心。
于十二示中，第七决定义之修有二：示修之违品及示修之无误义


 །དེ་ལ་བསྒོམ་པའི་མི་མཐུན་པ་ནི། གཟུགས་དང་མཚན་མ་སྨོན་པར་འཛིན་པ་རབ་ཏུ་སྤངས་ནས་སུ། རྣམ་ཐར་གསུམ་པོ་བསྒོམས་པའང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཏེ་གཟུགས་ནི་སྟོང་པའོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ པ་བསྒོམ་པ་ནི་བླང་དོར་མེད་པ་ཡིན་ན།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གསུམ་སྤོང་ཞིང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་ལ་གནས་ཤིང་བསྒོམས་ན། བླང་དོར་གྱི་མཐར་ལྟུང་བས་བདུད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ཉིད་ སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ།མཚན་མ་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པ། སྨོན་པ་ཉིད་སྨོན་པ་ཡིན་པས་སྤོང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བའི་ལམ་གསུམ་སྤོང་ཞིང་མྱ་ངན་འདས་ལམ་བསྒོམ་པའང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མ་ཞི་རང་བཞིན་བཙལ་སྤངས་གར་མི་གནས། །འཁོར་བ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ འཁོར་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་སྟེ།འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ་སྤོང་ཞིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ཚོལ་ཞིང་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ཡང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་བཙལ་བ་དང་། འཁོར་ བའི་ལམ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་གཉི་ག་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འཕགས་པ་ཀུན་གྱི་ཡུལ་དང་གནས་ཀྱང་འདས་སོགས་ལམ་ཉིད་གཞན་ན་མེད། །འཕགས་པ་ཀུན་གྱིས་གཟིགས་པའི་ཡུལ་དང་། གྲུབ་པའི་གནས་ཀྱང་མི་མཐུན་པའི་སྐྱོན་མ་གོས་ནས་སྨོས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྤངས་ ནས།མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་ཏེ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་འཐོབ་པའི་ལམ་འདིར་ཅི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ལས་གུད་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པའི་ལམ་གཞན་མེད་དོ། །བསྒོམ་པའི་དོན་མ་ནོར་བར་བསྟན་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། བསྒོམ་པའི་དོན་མདོར་བསྟན་པ་དང་། དེ་ལྟར་ཅིའི་ཕྱིར་ བསྒོམ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བཤད་པ་དང་།གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གྲུབ་པས་དེ་ལྟར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པ་དང་། ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པའི་རྟགས་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་བསྒོམ་པའི་དོན་མདོར་བསྟན་པ་ནི། །ལྡང་དང་མི་ལྡང་ཆེད་དུ་མི་སྤོང་སེམས་རྟེན་མི་འཆའ་མངོན་དུ་མིན། ། མཚན་མ་དང་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཆེད་དུ་མི་སྤོང་། །མི་ལྡང་བ་ལ་སེམས་ཀྱི་རྟེན་མི་འཆའ། །འབྲས་བུའི་ཟེར་རམ་བདེན་པའི་དོན་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ།

其中修行的违品是：彻底断除执著色相与愿求后，修三解脱亦是魔业，色即是空。
修无分别若是无取舍，则舍弃色等三种违品，而住于空性、无相、无愿三解脱门并修习，即堕入取舍之边，是为魔业。因为色即是空性，相即是无相，愿即是无愿，故无可舍。
舍三轮回道而修涅槃道亦是魔业。彼自性未寂，寻求自性已舍，无所住。
成就轮回者即称为轮回道，舍贪嗔痴三毒而寻求修习涅槃道亦是魔业。如是行者即是未证诸法自性寂灭相，因寻求涅槃道与舍轮回道二者皆不成立且无所住故。
一切圣者境界与住处亦超越，此等道外别无他道。一切圣者所见境界与成就住处亦不染违品过失，断除所说，涅槃等功德殊胜所得之道，除此所说外别无成佛之道。
示修行无误义亦有四种：略示修行义、以理由说明如是何故修行、以理由成立故示当如是修行、示如法修行之相。
其中略示修行义：不为起与不起故舍，心不立依，非现前。不为有相与分别故舍，于不起不立心依，不现前果德或真实义。


 །གོང་མ་ལྟར་ཅིའི་ཕྱིར་བསྒོམ་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་མ་ཡིན་རྡུལ་ཙམ་གཡོ་བ་དེ་ཉིད་དེ་ཡིན་དེར་མི་གནས། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྤོང་མི་གནས ཤེ་ན།འཇམ་དཔལ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ནི་ཟུག་རྔུ་མེད་པས་འཇམ་ལ། དེ་རྟོགས་ན་དཔལ་དུ་འགྱུར་བས་འཇམ་དཔལ་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དམ་འཇམ་དཔལ་མ་ཡིན་པ་མཚན་མའི་རྟོག་པའི་སྐྱོན་རྡུལ་ཙམ་ཞིག་གཡོ་བའམ། ཡོད་པར་མཐོང་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་ ཀྱང་ཡིན་ལ།འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལས་མི་གཞན་པས་སྤོང་དུ་མེད་དོ། །འོ་ན་ཆོས་ཉིད་དེ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཅི་ལྟ་བུ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ཆོས་ཉིད་དམ་འཇམ་དཔལ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ཡང་གནས་པར་བྱ་བའི་གཞི་མེད་པས་དེར་མི་ གནས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ།།བསྒོམ་པའི་ས་མི་རྙེད་ཕྱིར་བསྒོམ་པས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཤེས་པ་དེ་ལ་དེ་དག་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་མངོན་དུ་མི་བྱ་ཞེ་ན། བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཉིད་དང་། སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་སེམས་གཉི་ག་མ་གྲུབ་པས། བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ས་འམ་གཞི་མི་རྙེད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སུ་ཞིག་གིས་གང་ཞིག་ལ་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་མངོན་དུ་བྱར་མེད་དོ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ལ་དེ་དག་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གང་སྣང་། སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ ཅི་སྐྱེ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ལས་མི་གཞན་པས།སྐྱོན་མེད་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་གང་སྣང་བ་དེ་དག་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དམིགས་པའི་ཡུལ་གང་ཡང་སྣང་ཡང་སྐྱོན་མེད་དོ། །སྐྱོན་མེད་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་འཁོར་ཞེ་ན། མཚན་མ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ ལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ།མཚན་མའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མི་འཁོར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་བྲལ་གང་ལའང་མཆོག་དང་ཐ་མའང་མེད་པར་ལམ་མཆོག་འདི་བསྒོམ་མོ། །རྣམ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཡུལ་འགགས་ན་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བཀྲ་བ་ལ་བྱ་སྟེ། ཡུལ་མངོན་སུམ་ན་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་འབྱུང་བ་ལ་ འཛིན་ཅིང་ཤེས་པ་སྐྱེས་པས་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བྱ་སྟེ།ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམ་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ལ་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་བྲལ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ལ་ནི། མཆོག་དང་ཐ་མར་ཡང་མི་དམིགས་པས་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ནི་ལམ་གྱི་མཆོག་ ཡིན་ནོ།

如前所述为何修行呢？文殊非尘许动摇，彼即是彼而不住。
为何不舍不住呢？文殊是指法性，法性无刺故柔和，证悟则成为吉祥，故称文殊。若见非法性或文殊的相分别过失之尘许动摇或存在，彼即是法性，亦不异于圣者文殊之自性，故无可舍。那么，此法性是何等性相呢？因为非任何性相，故于法性或文殊自性亦无所住之处，故说不住。
因不得修行处故修行不得，心行境智于彼等诸法即是法性。为何不现前呢？因为所修法性与能修之心二者皆不成立，故不得修行处或基础，既无所修，谁能修何法而得何果？因此无可现前。
心行境中彼等诸法之法性，境相任何显现，心任何分别亦不异于法性，为显无过故，心行境中所缘境任何显现皆是诸法法性故，任何所缘境显现亦无过失。若无过失，众生为何轮回呢？因执著种种相故。为显离相不轮回故，离相于任何胜劣亦无而修此胜道。
相为何等？境虽灭而其相明现于意中，境现前时亦生如是相执与了知，故为相识，即识。真实义修行于任何相皆不执著，故称离相。如是于任何相皆不执著中，不缘胜劣，如是修行即是殊胜之道。


།སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཅི་སྐྱེ་ཡང་སྐྱོན་མེད་པ་ནི། འདུ་བྱེད་མ་སྐྱེས་ཆོས་ཀུན་འབྱུང་མེད་ཤིན་ཏུ་ཆོས་རྣམས་མྱ་ངན་འདས། །དངོས་མེད་དེ་ཚེ་ཀུན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་དགྲ་བཅོམ་རབ་འབྱོར་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཀྱང་མ་སྐྱེས། རྒྱུ་ རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་རིག་ཅིང་རྟོགས་པའི་ཚེ་ཤེས་པའམ་རྟོག་པ་ཇི་སྙེད་སྐྱེ་བ་ཀུན་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་ཤིང་ཤེས་པ་ལ། དགྲ་བཅོམ་རབ་འབྱོར་གྱི་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ནི་མི་ཤེས་པའི་རབ་རིབ་ཀྱི་དགྲ་བཅོམ་པ་ ཡིན་པས།དགྲ་བཅོམ་རབ་འབྱོར་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །ནམ་མཁའ་མི་དམིགས་མིང་ཙམ་དགེ་དང་མི་དགེར་དབྱེར་མེད་སྐྱེ་བ་མེད། །གོང་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ཞེས་མིང་དུ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་མིང་གིས་མཚོན་པའི་དོན་ནི་ཅི་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡང་མི་ དམིགས་པས།དགེ་དང་མི་དགེ་ལ་སོགས་ཏེ། གཉིས་སུ་མི་འབྱེད་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གྲུབ་པས་དེ་ལྟར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ནི། རྩོལ་བར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་གང་ལའང་སེམས་མེད་ཤེས་དང་མི་ཤེས་བྲལ། །སྤོང་བའམ་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྩོལ་བ་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད།དམིགས་པའི་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་སེམས་པ་མེད། སེམས་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་ཤེས་པ་དང་མི་ཤེས་པར་མི་རྟོག་པས་ཤེས་དང་མི་ཤེས་བྲལ་ཞེས་བྱའོ། །དྲན་དང་འབྱེད་མི་སྤོང་ལེན་གང་ལའང་དགའ་དང་མཚུངས་མེད་མི་དམིགས་ཤིང་། ཡང་ དག་པའི་དོན་དུ་མཐུན་པ་དང་།གཉེན་པོ་དབྱེར་མེད་པས། གཉེན་པོ་དྲན་པར་བྱ་བ་མེད་ཅིང་། སྤོང་ལ་དགའ་བའམ། ལེན་པ་ལ་དགའ་བ་ཡང་གང་ཟག་དེ་ལ་མེད་དོ། །མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་གཉི་ག་མཉམ་ཞིང་མཚུངས་པར་བཞག་པའང་མེད་དེ། ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་ཤིང་ མཉམ་ན་གཉིས་སུ་བརྟག་མེད་བརྗོད་བྲལ་བྱ་དང་མི་བྱ་མེད་དེ་སོགས་འབྲི་མེད།འདོད་པ་མེད་མི་འདོད་པ་མེད་པས་མཉམ་པར་གནས་ལ། ཐ་དད་དུ་མི་འབྱེད་པས་གཉིས་སུ་བརྟགས་པ་ཡང་མེད། འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་འཛིན་པ་མེད་པས་ཅིར་ཡང་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་དང་བྲལ། དོན་ དུ་གཉེར་བ་མེད་པས་བྱ་བ་མེད།སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་ལས་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བས་མི་བྱ་བ་ཡང་མེད་དེ། ཚོགས་རྣམ་གཉིས་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་དེ། ཆོས་ཉིད་ལ་བྲི་བའམ་འཕེལ་བ་མེད་ཅེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ།

心的任何分别生起亦无过失，如说："诸行未生一切法无生，诸法究竟涅槃。彼时无实故，一切皆为法界，是为阿罗汉须菩提。"即一切有为法以自性亦不生，以他因缘亦不生，故为涅槃相。如是了知证悟时，所生一切智或分别皆无过失。于证知法界者，称为阿罗汉须菩提。又因断除无明翳障之敌故，称为阿罗汉须菩提。
虚空不可得唯有名，善不善无别无生。如上所说之义如虚空，虚空仅是言说名称而已，名所诠义任何相亦不可得，善与不善等不分二，因为无生。如上所说以正理成立故如是修行之广说：
不作意精进，于一切无心，离知与不知。于断除或成办之精进亦不作意，于任何所缘境亦无思虑，心性亦不成立故不分别知与不知，故说离知与不知。
于念与分别、舍取、任何喜乐与无等皆不缘。于真实义顺违无别故，无对治可念，于舍无喜，于取无喜，彼补特伽罗亦无。违顺对治二者平等，安立相等亦无。
若平等于一切不缘，则无二分别，离言说，无作无不作等，无减。无欲无不欲故安住平等，不分差别故亦无二分别，无执此为如是故于一切不言说，故离言说。无所求故无作，不视三门业为过失故亦无不作，圆满二资粮亦无作，法性无减无增，如是而说。


 །ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པའི་རྟགས་ཇི་ལྟ་བུ་དག་འབྱུང་ཞེ་ན། ཆེད་དུ་རྩོལ་ བྲལ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅེས་ཀྱང་མི་འཁྲུགས་མཉམ་ཤེས་དང་།དེ་ལྟར་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་མ་ནོར་བར་བསྒོམས་ཏེ། མཉམ་པར་ཤེས་པ་དང་། རྟགས་འདི་ལྟ་བུ་དག་འབྱུང་བ་སྟེ། གང་ལ་ཆགས་དང་ཡུལ་གྱིས་མྱོས། །སྐྲག་མེད་མི་འབྲལ་མི་གནས་ཤིང་། །དངོས་པོ་ གང་ལ་ལང་ཆགས་ཤིང་འདོད།།ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རིགས་པས་མྱོས་ཤིང་གཏི་མུག་པ་ཡང་མེད། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་གང་ལ་ཡང་མི་འདོད་པའང་སྐྲག་པ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་གང་དང་ཡང་བྲལ་བར་མི་བྱེད་པ་དང་། གང་ལ་ཡང་དགའ་ཞིང་ཆགས་པ་མེད་པས་ ཆོས་གང་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ།།མི་འཕྲོགས་མཉམ་ཤེས་བཞི་པོ་ཕྱོགས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྣམས་དེར་ཤེས་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཉམ་པའི་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ ཕྱིན་པ་བཅུ་ལ་སོགས་ཏེ་རྣམ་པར་དཀའ་བའི་ཕྱོགས་དང་།འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཅི་སྙེད་ཡོད་པ་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། བསྒོམ་པའི་དོན་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་དེར་འདུས་ཤིང་འུབ་པར་རང་གི་རིག་པས་ཤེས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བསྒོམས་པས་ལམ་གྱི་གཞན་དུ་བསྒོམས་པས་འོད་ གསལ་མི་འགྱུར་རོ།།ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཀྱི་ངང་དུ་འདུས་པས། སེམས་ཉིད་ལ་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་དོན་ལྟར་བསྒོམས་པས་མ་ནོར་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར་གྱི་གཞན་ཞིག་ཏུ་བསྒོམས་ན་གང་ལྟར་བསྒོམས་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་གསལ་ཞིང་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ།

如何是如法修行的验相？不作意离功用，即不乱而平等了知。如上所说无误修习，平等了知，生起如是验相：
于所贪著境生醉，无惧不离亦不住。于任何事物贪著欲求，如理通达诸境事物而不愚痴。非自性故于任何亦无所欲而无畏惧，是故不与任何相离，于任何亦无喜著故不住于任何法。
不夺平等智四种，彼知道品及波罗蜜。违品不能夺取之法性义平等智之四种智慧，以及三十七菩提分法，十波罗蜜等诸难行分，以及一切无余广大功德果，皆摄于如上所说修行义中，以自觉了知。
以心界修故，不同于他道修习而成光明。一切法摄于心性中，故于心性如上所说义修习则成无误之道，若于他处修习，无论如何修习皆不能于真实义明了通达。


 །བཅུ་གཉིས་ ལས་བརྒྱད་པ།བརྒྱུད་པའི་ཐབས་ཀྱིས་ངེས་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བརྡ་ཅན་ཡང་དག་ལེན་པའང་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་པས་རབ་གསུངས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལག་པ་གཡས་པའི་ལག་བརྡས་ཚུར་འོང་བའི་བརྡ་མཚོན་པའི་དོན་སྟོན་ཅིང་ལེན་པ་ ལྟར།སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་བྱ་བས་བྱ་བ་མེད་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། བྱང་ཆུབ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་བསྐྱེད་ཅིང་བསྒོམ་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཏིང་ ངེ་འཛིན་དང་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་བསྒོམ་པའི་རྒྱུའམ་གནས་ཡིན་ཏེ།ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་པོ་བརྟན་པོར་བྱས་ཤིང་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་བཅིངས་ནས། བྱ་བ་མེད་པའི་དོན་ཉིད་ལ་མ་བབ་ཅིང་། རྩེ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་བསྒོམ་པ་དང་། ཀུན་ཏུ་ སྣང་བ་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསྒོམ་པ་དང་།རྒྱུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཨའམ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ཞེས་བྱ། བརྟན་པ་ནི་ཏིང་འཛིན་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་ལྟར། མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་གྱི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བ་ལ་བྱ། རྟགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེར་ན་རྒྱལ་ པོའི་རྟགས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས།རྒྱལ་པོའི་ལས་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱག་རྒྱས་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་དེ། སྐུའི་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། །ཐུགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ།

十二中第八，以传承方便了悟决定义之方便如何？
由于佛陀宣说"正确领受表示亦是菩提"。譬如以右手手势表示"过来"之表示义，领受其意义一般，以一心专注之行为如实了悟无所作为之义，此亦是成就菩提，故佛陀说此是菩提。
此是生起并修习菩提心之处，下文所说三昧与手印是胜义菩提心生起与修习之因或处。稳固三种三昧并结三种标帜手印后，尚未契入无所作为之义，以一心无分别而修习，如虚空遍照而修习，以及修习因三昧阿字或嗡字等，称为三种三昧。
稳固是指如三昧之三种性相，不为违缘所转。所谓标帜，譬如王之标帜即是印玺，如同王之一切事业由印玺所为，佛之标帜手印能成办佛之一切事业，即身标帜大手印。意标帜手印即誓句手印。


 ། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་གསུམ་བཅིངས་ཤིང་བསྒོམས་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་གི་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སེམས་ཉིད་བསྐྱེད་དེ་དེའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བས་སྟོན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཕྱག་རྒྱ རྣམས་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ།ཐ་མི་དད་པར་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་ལྷ་གང་བསྒོམས་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་བསྒོམ་པ་ཡང་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། གོང་མ་ལྟར་ཡུན་རིང་དུ་བསྒོམས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བསྒོམས་པ་བཞིན་དུ་མངོན་དུ་སྣང་བའི་ཚེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་སེམས་ཁོ་ན་སྣང་བ་ལམ་གཏོགས་པ་གཞན་མེད་པ་ལྟ་ཞིག་ཅེས་རང་གི་རིག་པ་འབྱུང་ཞིང་། དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། གོང་མ་ལྟར་བསྒོམ་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་འབྱང་ཚོགས་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འབྱུང་ངོ་། །དོན་དགུ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས ཀྱིས་མ་ཟིན་ན།རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མི་ཐོབ་ཅིང་དགེ་བ་ཆུང་ཟ་པར་བསྟན་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམས་པས་ལམ་ཀུན་མ་ནོར་བསྒོམས་པ་ཡིན། །གོང་དུ་བསྟན་པ་དང་འདྲ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེའོ། །དེ་ལ་མ་ནོར་བར་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའ་སྟེ།ལོག་པར་མཐོང་བའི་སེམས་ཉིད་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སུ་སྣང་ལ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་སེམས་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམས་སུ་ཡང་སྣང་བའི་ཕྱིར། ལམ་ཀུན་མ་ནོར་བསྒོམས་པ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

事业标帜手印即事业手印。结印并修习此三种标帜手印后，佛语标帜手印即是法大手印，生起心性并诵其心咒而修。
三昧与手印即是法性，不二地生起心并诵修所修本尊之心咒，亦将生起胜义菩提心。若问如何生起？如前长时修习，当如所修现前之时，一切法唯是自心显现，除此之外别无他法，如是生起自证，并且通达义理。如前修习，并且通过净除障碍、积集资粮而生起证悟。
第九义，若不摄持菩提心，则不得解脱且善业微小之教示：修习金刚萨埵即是无误修习一切道。如前所说，心之自性即是法性故为金刚。于此无误之萨埵即金刚萨埵。邪见之心性显现为一切烦恼，如实见到之心性则显现为诸解脱，故说是无误修习一切道。


 །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་ པས་མ་ཟིན་དགེ་བའི་ཆོས་ནི་གང་ཡང་རུང་།།གོང་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་རིག་ཅིང་རྟོགས་ན། སྤྱོད་དོ་ཅོག་ཀུན་ཏུ་བཟང་བའི་ཕྱིར་ཀུན་ཏུ་བཟང་བ་དང་། ཅི་ལྟར་མ་ལས་བུ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མོ་སྟེ། གོང་མའི་ དོན་ཉིད་ལྷ་མོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ།ཀུན་ཏུ་བཟང་མོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འདོགས་པ་ཡང་ཡོད་དེ། དངོས་སུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་བྱས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པའང་བདུད་ཀྱི་ལས་དེ་ཟད་ཅིང་མཐར་ཐུག་འགྱུར། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ ནི།།བདག་དང་གཞན་ཀུན་ལ་བཟང་བའི་ཕྱིར། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཞེས་བགྱི། ཡང་ན་གོང་མ་ལྟ་བུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་པ་ཀུན་ཀྱང་བཟང་བས། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན། གོང་མ་ལྟ་བུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན། སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཀུན་ཏུ་བཟང་ བར་མི་འགྱུར་བ་དང་།བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཐབས་[(]གྱི་[,]ཀྱི་[)]སྤྱོད་པ་ཀུན་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པས་ཟད་ཅིང་མཐར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་ལྡན་པའི་ལམ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པར་གསུངས། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་དང་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་པ་ལ། གཅིག་ཏུ་ཆད་ཅིང་ངེས་པ་མེད་དེ། ཤེས་པ་དང་མི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ལས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བཅུ་པ་མོས་པ་ཙམ་སྐྱེས་པས་ཀྱང་། ཡོན་ཏན་མང་པོ་ཐོབ་པར་བསྟན་པ་ནི། དོན་འདིར་མོས་པ་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཞེས་རྒྱལ བས་རབ་ཏུ་བསྔགས།གོང་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་དོན་འདིར་མོས་ཤིང་ཡིད་ཆེས་པ་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཡིན་པ་ལ། ཡིན་པ་ཁོ་ནར་ཤེས་ཤིང་མོས་པ་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྔགས་པ་མཛད་དོ། །གནས་འདིར་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ གསུམ་པོ་བླ་མར་བཅས་པ་ཡི།།མཆོད་གནས་ཉན་ཐོས་བདུད་ཀྱི་སྡེ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཞེས་སངས་རྒྱས་གསུངས། །ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་གནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་པའི་གཙོ་བོའམ། །བླ་མ་བརྒྱ་བྱིན་ཚངས་པར་བཅས་ པའི་མཆོད་གནས་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཡིན་པས།དེ་ལྟར་མཆོད་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་བདུད་ཀྱི་སྡེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ།


我来为您翻译这段藏文：
如果没有普贤行所摄持的任何善法，如前所述般理解和领悟，由于一切行为都是普贤的缘故而称为普贤，就像从母亲生出孩子一样，因为是一切功德无余生起之处，故称为"母"。上述义理加持为天女，也有称为"普贤母"的。就实际而言，是针对智慧的本质而言，若无智慧摄持，即使是普贤行也会成为魔业并终将穷尽。
大乘方便行，因为对自他一切都善好，故称为"普贤"。或者，如前所述，由智慧摄持的三门诸行都是善好的，故称为"普贤"。如果如前所述没有智慧摄持，一切行为都不会成为普贤，自他利益的方便行为也只能成就世间欲望的果报而已，将会穷尽而无有终极。与此相应的道路，即使魔业也说是菩提行。
对于内外事物和三门行为，没有一定的决定性，只因为有知与无知，而成为烦恼和清净的因。第十义理，仅仅生起信解，也能获得众多功德，对此义理的信解也被佛陀称赞为大菩提。如前所述，对此义理生起信解和确信，这本身就是大菩提，佛陀如是赞叹。
仅仅生起此心，就能胜过三界以及具有上师的供养处、声闻和魔众，佛陀如是宣说。仅仅生起一切功德生起之处的菩提心，就能超胜三界所有众生的主尊或上师、帝释、梵天等的供养处——声闻们，以及一切魔众，佛陀如是宣说。

 །ཐབས་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསང་བའི་སྤྱོད་པའང་འདི་ཉིད་དེ། །བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲུབ་པའི་ ཐབས་ཆེན་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་ཅིང་སྤྱོད་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པས་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།རང་བཞིན་གྱིས་གསང་བའི་ཡོན་ཡང་འདི་ཉིད་དོ། །འདི་མེད་རྒྱལ་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཐེག་པ་གསུམ་སྟོན་མི་སྲིད་དོ། །གོང་དུ་བསྟན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་མ་རྟོགས་ཤིང་ མེད་ན་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འགྲུབ།སངས་རྒྱས་མེད་ན་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་སྟོན་མི་སྲིད་དོ། །སྐད་ཅིག་ཙམ་དུ་དད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་དེ་ཡང་མྱུར་དུ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་འགྱུར། །འཇམ་དཔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་ཡིན་ལ། འདི་རྟོགས་པས་ཀྱང་འགྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བར་ཞུགས་ཤིང་ཐེག་ཆེན་དམ་ཚིག་མཆོག་ཀྱང་བསྲུངས་པ་ཡིན། །ཚུལ་ཁྲིམས་སྡོམ་པ་ཀུན་ཀྱང་བསྲུངས་ཤིང་སྦྱིན་གནས་དམ་པར་རབ་ཏུ་བསྔགས། །གོང་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ནང་དུ་མ་འདུས་པ་མེད་པར་བསྟན པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཐོབ་སྟེ། ཅི་ལྟ་ཞེ་ན། དེ་ཅིའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་དེ་ལ་གལ་ཏེ་གཟུགས་ཡོད་ན། །ནམ་མཁའ་བར་སྣང་དེ་ཡང་སྣོད་དུ་ཆུང་ཞེས་རྒྱལ་བས་མཚུངས་པར་གསུངས། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། དོན་བཅུ་གཅིག་པ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་སྙིང་རྗེའི་གནས་སུ་བསྟན་པ་ནི། སྐྱེ་བོ་སྐྱེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེ་དང་སྐྱེ་འགྱུར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་གྱིས་དབང་སོང་བ། ལས་ཀྱི་དབང་གིས་སོ་སོར་སྐྱེ་བས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་སྟེ། །རྒྱུད་དྲུག་གི་སྐྱེ་བ་སྣ་ཚོགས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་ཅིང་སྔོན་ཡང་སྐྱེས། དེ་ཡང་སྐྱེ་ཕྱིས་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་སྐྱེ་བའི་དབང་དུ་སོང་བའོ། །རྟོག་མཐའ་མི་ཤེས་རྟོག་པས་བསླུས་ཤིང་རྟོག་པའི་རྒྱུན་འབྲངས་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་ལས་ཕྱིར་ལྡོག་མེད་གྱུར་པ། སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ང་དག་པའི་མཐའ་མི་ཤེས་པས་ལོག པའི་རྟོག་པས་རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་བསླུས་ཏེ།ལོག་པའི་རྟོག་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པས། འཁྲུལ་པའི་རྟོག་པ་ལས་ལྡོག་ཅིང་ཡང་དག་པའི་དོན་ཤེས་པའི་དུས་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི། དཔེར་ན་སྒྱུ་མས་བསླུས་པའི་ལྟད་མོ་བ་དང་། རྨི་ལམ་གྱིས་བསླུས་པའི་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། སྒྱུ་མའི་སྒྱུ་ཤེས་ དག་གིས་སྒྱུ་མའི་གླང་པོ་འདྲ་བར་སྒྱུ་མས་རྨོངས་པའི་སྒྱུ་མ་རྣམས།རྨི་ལམ་གྱིས་བསླུས་བཞིན་དུ་རྨི་བའི་བདེ་བ་ཉམས་ཤིང་རྨི་ལམ་དབང་དུ་སོང་བར་རྨི་ལམ་འདྲ། ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文：
这就是大方便菩萨的秘密行。无上菩提成就的大方便是菩萨们所了知和实践的，而声闻等则不能了知，因此自性上就是秘密的功德。若无此心，诸佛显现三乘教法是不可能的。如前所说，若不了解此菩提心且无此心，则不能成佛；若无佛陀，任何其他人也不可能宣说三乘。
仅仅以刹那的信心力，也能迅速成为文殊童子。因为这也是文殊的自性，通过了悟此心也能成就。进入密坛且守持大乘最胜誓言，守持一切戒律，被称赞为殊胜的布施处。如前所说，这是因为已经显示了一切善妙功德无不摄于菩提心中。
如是从菩提心获得无量福德资粮。为什么呢？因为：若菩提心的福德有形色，虚空界也嫌器小，佛陀如是作比喻说。
第十一义理，显示邪入者为悲悯之处：众生以种种出生而生，已生、正生、将生，为生之相续所转。以业力各自出生故为凡夫。六道种种生命从一处转生到另一处，过去已生，现在也生，未来也将生，生之相续不断故为生所转。
不知思维边际，为思维所欺，随逐思维相续，于迷乱思维中无有返转。以此心的思维不知清净边际，以邪思维自欺自身，邪思维相续不断，于迷乱思维中无有返转且无有了知真实义理之时，如被幻术所惑的观众，如被梦境所惑的梦者。如幻师以幻术所现如幻之象，为幻术所迷惑的幻境，如被梦境所惑而失去梦中安乐，为梦所转，犹如梦境。


 །ལམ་འདི་སྤོང་ཞིང་ལམ་གཞན་དུ་བལྟས་པས་མ་ནོར་ལམ་ཞེས་སྟོན་པ་དེ། དེ་དག་རྡོ་ལ་གསེར་བཞིན་ ཐུགས་རྗེའི་ཐུགས་རྗེས་ཀྱི་མའོ་འཕྲོགས་པ་ཡིན།གོང་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ལམ་འདི་སྤོང་ཞིང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ལྕོགས་ཏེ། མཐར་ལྟུང་བའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ལམ་དུ་བལྟས་པས་མ་ནོར་བའི་ཞེས་སྟོན་པ་དེ་ནི་ དཔེར་ན་རྡོ་ལས་གསེར་ཞེས་ཟེར་བ་དང་འདྲ་སྟེ།ཐུགས་རྗེར་རུང་ཞིང་འཕགས་པ་ཐུགས་རྗེ་མངའ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེས་རང་དབང་མེད་པར་གདུང་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དཔེར་ན་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཡུལ་ལ་སེམས་ཡེངས་ཏེ། འཇུག་པ་ལ་རང་དབང་མེད་པ་ལས། ཡུལ་གྱིས་ ཡིད་འཕྲོགས་ཞེས་སམ།སེམས་འཕྲོགས་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་འདྲ་བར་ཐུགས་རྗེ་མངའ་བ་རྣམས་ཐུགས་རྗེས་སེམས་འཕྲོགས་ཏེ། རང་དབང་མེད་པར་གདུང་བ་སྐྱེ་བ་ལ་ཐུགས་རྗེས་འཕྲོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཤིན་ཏུ་མ་སྦྱངས་པའི་དུས་ཀྱིས་མནར་བའི་སྐྱེ་བོ་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ལ། གསུང་རབ་དྲི་མེད་ རྟོགས་དཀའ་དག་ལ་སྒྲ་བཞིན་སྤྱོད་དང་ཚུལ་བཞིན་མེད།།ཤེས་རབ་ཀྱི་བློ་མ་སྦྱངས་པས་དུས་ཀྱིས་མནར་ཏེ་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ལ། ཆོས་ལ་དཔྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་མ་ནོར་བ་དྲི་མ་མེད་པར་བསྟན་པའི་དོན་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་རྣམས་ལ་ཅི་སྐད་བསྟན་པའི་སྒྲ་བཞིན་དུ་དཔྱོད་ཅིང་ འཛིན་གྱི།དོན་གྱི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དཔྱོད་པར་མི་བྱེད་དེ། དོན་ནི་མུན་ཁུང་ན་གསེར་འདུག་པ་དང་འདི། ཚིག་ནི་སྒྲོན་མ་དང་མཚུངས་ཏེ། ཚིག་གི་སྒྲོན་མས་དོན་གྱི་གསེར་བཙལ་བ་ཡིན་གྱིས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་སྒྲོན་མ་དེ་གསེར་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཚིག་ནི་དོན་མ་ཡིན་པར་ཤེས་ཏེ། ཚིག་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོར་གཟུང་ བ་དང་།རབ་ཀྱི་བློ་སྟོབས་བཞིན་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་དག་།མི་ཤེས་ཆུ་བསོ་གཡེངས་ཤིང་གསུང་གི་ཉིད་གུ་བདུད་རྩི་རྣལ་འབྱོར་བྲལ། །རང་གི་འཁྲུལ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་རང་དོན་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་བཟུང་བ་ནི་མི་ཤེས་པའི་ལྟ་ བའི་ཆུ་བོས་གཡེངས་ཏེ་ཁྱེར་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ངེས་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པའི་གསུང་རབ་བདུད་རྩི་དང་འདྲ་བ་ལ་མ་ནོར་བར་རྣལ་འབྱོར་དུ་སྦྱོར་ཞིང་བསྒོམ་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文：
舍弃此道而视其他道为无误之道的那些人，他们如同把石头当作黄金，被大悲心所夺。舍弃如前所说之道，不能如实趋入大乘之道，具有堕入边见的过失，以种种见解将有别于大乘道的其他道视为无误之道，这就如同把石头称为黄金一样。这是说他们值得悲悯，会不由自主地引起具有悲心的圣者们的悲悯之意。
比如对可意境心生散乱，不由自主地趋入，称为"被境夺心"或"被夺心"，同样地，具有悲心者被悲心夺去心念，不由自主地生起悲悯，称为"被悲心所夺"。
在极不清净时期所困扰的五百末世众生，对无垢难解的经典，如声而行却无如法行持。因为智慧未经修炼而为时代所困，在五百末世，那些研究佛法者对如来所说的无误无垢经典中难以理解的义理，只是按照所说的文字来研究执持，而不能如实研究其义理。
义理如同暗处的黄金，文字如同明灯，以文字明灯寻求义理之金，但正如明灯非是黄金，应知文字非是义理。执著文字为义理的本质，随自己的智力而行等种种见解，为无明之水漂荡，远离了佛语甘露的瑜伽。以自己迷乱智慧的力量趋入自利行为的人们，执持种种颠倒见解，被无明见解之水漂荡冲走，远离了如实修持如来所说了义经典甘露的瑜伽。


།དོན་བཅུ་གཉིས་པ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོ་བ་ནི། དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་ལམ་མཆོག་ཐུགས་ ཀྱི་གསང་བ་དམ་པ་ནི།།ཀུན་ཏུ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཡང་། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་ལྟར་མཁྱེན་པ་ལྟར། །སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཡང་། གོམས་པའི་མཐུ་ཡིས་མི་འགའ་ཚུལ་དུ་ཚད་མ་དག་ལས་རབ་ བསྒྲུབས་ཏེ།སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པར་བྱས་ཏེ། བསྒོམས་པའི་མཐུ་དང་ལུང་དང་མན་ངག་གི་ཚད་མ་དག་གིས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ། འགྲོ་བའི་དོན་དུ་མི་གཉིས་ལམ་མཆོག་འདི་ནི་རབ་བགྱིས་པས། །སྐྱེ་བའི་ སྐྱེ་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་སྐད་ཅིག་ཏུ།།མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་མི་ཉམས་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ཐུགས་འདིར་རབ་རྒྱས་ཤོག་།འགྲོ་བའི་དོན་དུ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གཤེགས་ཤུལ། ལམ་གྱི་མཆོག་འདི་མདོར་བསྟན་ཅིང་བགྱིས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དུས་དང་གནས་ སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་བསམ་པ་མི་ཉམས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་འདི།སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྟོགས་ཤིང་རྒྱས་པར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བསྔོ་བ་ཡིན་ནོ། །བྱམས་པའི་ཞལ་བཟང་མངོན་དུ་མ་མཐོང་ཡང་། ཐུགས་རྗེ་ མན་ངག་བརྒྱུད་པའི་སེར་བུ་ཡིས།།འཁྲུལ་གདོང་གཏིང་ནས་བདག་བློ་ཟེར་བསྐྱེད་པ། །འཇམ་དཔལ་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་བཅས་ལ་འདུད། །ལོང་བ་ལ་ཡང་དམིགས་སུ་ཚོལ། །མི་མཐོང་བཞིན་དུའང་མཚོན་པར་སྩོལ། །མཐུ་ཆུང་ནན་ལ་བཏབ་པ་བཞིན། །རང་ དབང་མེད་པར་བཙལ་བྱས་པ།།གང་ཡང་འདི་ལ་རྟེན་པར་མི་བྱེད་ངེས་ན་སྒྲིབ་པ་ཉིད་དུའང་མི་འགྱུར་གྲང་། །འོན་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་ཕན་པའི་སེམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སྐྱོན་ཡང་ཡང་དུ་བླངས་ནས་སུ། །ལེགས་འདོད་ཕན་སེམས་ཙམ་གྱིས་སྩོལ་བའི་དོན་ངོར་བྱས་པ་ལྟར་ཡང་བརྩམས་པ་ཡིན། །འགྲོ་བ་ ཀུན་ཀྱང་གཞན་དོན་སེམས་ཤིང་དོན་ཡོད་མྱུར་དུ་མཐུ་དང་ལྡན་པར་ཤོག།།བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་དོན་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་ལུང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་སིང་ག་གླིང་གི་སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མཛད་པའི་ཚིགས་བཅད་བཞི་བཅུ་པ་རྫོགས་སོ།

我来为您翻译这段藏文：
第十二、回向善根：
因此，佛陀所说的殊胜道路，是心中的殊胜秘密，
虽是一切佛陀的境界，非为共同，
如诸佛所知般，
即使阿阇黎文殊友也不能知晓故为不共，但通过修习之力，有些人依据正量而成就。
佛陀们心中的秘密真实义理，阿阇黎自己长期修习，
以修习之力及经教、口诀等正量而确立，
为众生利益作此无二殊胜道，
愿于一切生处刹那间，
不为违缘所损，愿诸佛之心意于此广大！
为利众生而阐述此无二三世诸佛足迹、殊胜道路，愿一切众生于一切时处不为一切违缘损害其正确发心，愿一切众生都能了悟并广大诸佛心中所证之义理精要。这就是回向。
虽未亲见弥勒善颜，
然以大悲教授传承之风，
从迷乱深处于我心生光明，
礼敬文殊及文殊友。
即使对盲人也寻求所缘，
虽不见而赐予开示，
如同对弱者施加压力，
无有自主而作寻求。
若于此确实不作依止则或不成为障碍，
然而以无因利他之心一再承担无知过失，
仅以欲善利他之心而作施予，为此而著述。
愿一切众生皆思利他并速具力用！
菩提心修习十二义，随经教而述之锡金堂的阿阇黎文殊友所作四十偈颂圆满。



